นับว่าฟางเจี้ยนเวยได้เปิดหูเปิดตาแล้ว เธอไม่เคยเห็นนักเรียนคนไหน ที่อยู่ต่อหน้าคุณครูแล้วสงบเยือกเย็น ไม่สะทกสะท้านแบบนี้มาก่อนเลยคุณครูตาขีดรู้สึกโกรธมาก ถ้าฟางเจี้ยนเวยไม่ให้อวิ๋นตั่วออกไป เป็นไปได้มากว่าเขาจะโดนอวิ๋นตั่วสั่งสอนเข้าแล้ว“ครูฟางปล่อยเธอไปทำไมครับ เด็กประเภทนี้น่ะ อาศัยว่าบ้านตัวเองมีเงิน เลยไม่เคารพผู้ใหญ่ ควรจะสั่งสอนเธอสักหน่อยนะครับ” คุณครูตาขีดจิบนํ้าชาอึกหนึ่ง รู้สึกโกรธจนหน้าเป็นสีเหมือนตับหมู“คุณครูจะสอนเธอยังไงคะ สอนให้เธอเชื่อฟังและทำตามเหรอคะ” ฟางเจี้ยนเวยถาม“ถ้าเถียงครูแบบนี้ โดนตีสักหน่อยจะเป็นไรไปล่ะ เด็กๆ ทุกวันนี้ สู้เด็กยุคก่อนไม่ได้ นั่นก็เพราะอะไรกันล่ะ? ก็เพราะที่บ้านเอาแต่ประคบประหงมจนตีไม่ลงไง ครูก็ไม่กล้าตี ไม่รู้จักว่าอะไรคือกฎระเบียบ โบราณว่าไว้ ถ้าไม่มีกฎระเบียบ ก็ไม่มีวินัย”“แต่ดิฉันว่าเที่เธอพูดก็มีเหตุผลมากนะคะ วิชาความรู้ ไม่ใช่แค่การเรียนแต่ต้องมีการตั้งคำถามด้วย ระบบการศึกษาของเราตอนนี้สอนให้เรียนอย่างเดียว แต่ไม่ให้ตั้งคำถาม” ฟางเจี้ยนเวยกล่าวคุณครูตาขีดหัวเราะขึ้นมาแล้วพูดว่า“เธอเพิ่งจบออกมาจากมหาวิทยาลัย ยังเป็นพวกอุดมคตินิยมอยู่ รอให้ผ่านไปสักพักก่อนเถอะ แล้วเธอก็จะรู้เองว่าสิ่งที่เธอคิดมันยากเกินที่จะอยู่ในโลกความจริงได้ ในประเทศเรา อัตราการศึกษาต่อต่างหากล่ะที่มีอิทธิพล ถ้าไม่มีอัตราการศึกษาต่อ ก็ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ โรงเรียนขอ
