งพวกเราน่ะ หลายปีมานี้ผู้ปกครองต่างก็แย่งกันส่งลูกหลานมาเรียน เธอดูแถวที่ต่ออยู่หน้าประตูโรงเรียนตอนเปิดเทอมสิบางทีก็ยาวถึงหน้าบ้านครูใหญ่เลย ญาติๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานของคุณครูจู่ๆ ก็โผล่มา แม้แต่ลูกหลานของคุณลุงที่เฝ้าประตูโรงเรียนยังมาตั้งหลายคนเลย นั่นเพราะอะไรกันล่ะ? เป็นเพราะอุปกรณ์อำนวยความสะดวกของโรงเรียนเราดีเหรอ? หรือเป็นเพราะสภาพแวดล้อมของที่นี่? ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ แต่มันเป็นเพราะอัตราการศึกษาต่อมหาลัยไง!”ฟางเจี้ยนเวยเริ่มจมอยู่กับความคิดทางฝั่งอวิ๋นตั่วนั้นก็เดินกลับมาที่ห้องด้วยชัยชนะอีกครั้ง จื่อเถิงถึงกลับดันแว่นตาของตัวเอง เพราะกลัวมันจะตกลงมา“ทำไมออกมาเร็วขนาดนี้ล่ะ เธอไม่ได้โดนตีเหรอ?” จื่อเถิงถามอวิ๋นตั่วเอียงคอถาม “โดนตีเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง?”“ฉันได้ยินมาว่าคุณครูตาขีดนั่นเจ้าอารมณ์มาก ได้ยินว่ามีคนหนุนหลังเขาอยู่ เทอมที่แล้วเขาตบหน้านักเรียนคนหนึ่งจนบวมฉึ่งเลย ผู้ปกครองของเด็กคนนั้นแจ้งไปที่กระทรวงศึกษาธิการแล้ว แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้” จื่อเถิงเล่าอวิ๋นตั่วหัวเราะ “ก็นั่นมันคนอื่นไง ฉันโดนตีได้ด้วยเหรอ? จะบอกอะไรให้นะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณครูฟางห้ามไว้ ฉันคงสั่งสอนไปเขาแล้ว ครูคนนั้นอะไรก็ดีหมด ติดที่ว่าพูดจาออกทะเลไปไกล ว่าฉันไม่ตั้งใจเรียนก็ควรพูดเรื่องที่ฉันไม่ตั้งใจเรียนสิ แต่พูดว่าฉันทำผิดต่อพ่อแม่ ทำผิดต่อสังคม ถ้าเขาพูดต่อไป สงสัยจะพูดว่าฉันทำผิดต่อมนุษยชาต
