ที่จริงคุณครูตาขีดสอนได้สนุกและมีอารมณ์ขันมาก แต่ทว่าสำหรับอวิ๋นตั่วแล้ว คณิตศาสตร์ไม่สนุกเลยจริงๆ อดทนไปได้สิบนาที ก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ เธอจึงตั้งหนังสือขึ้น แล้วแอบนอนหลับหลังหนังสือนั้นขณะที่กำลังหลับสบายอยู่นั้น ก็โดนนิ้วจิ้มที่หลังทีหนึ่ง อวิ๋นตั่วสะดุ้งตกใจ “อ๊ะ…” เธอร้องแล้วลุกขึ้นมาคุณครูตาขีดมองอวิ๋นตั่วแล้วพูดว่า “เธอจะตอบคำถามข้อนี้เหรอ?”คิ้วของอวิ๋นตั่วขมวดพันกัน เพราะแม้แต่คำถามเธอยังไม่รู้เลย แล้วจะไปตอบได้ยังไงกัน?เซียวเซียวหยิบหนังสือมาบังหน้า แล้วหันหัวมากระซิบบอกอวิ๋นตั่ว “นักคณิตศาสตร์” (นักคณิตศาสตร์ ในภาษาจีนออกเสียงว่า „ชู่เสว่เจีย‟ )อวิ๋นตั่วฟังไม่ชัด “ชู่…ปู้…ชิง” ซึ่งคำว่านักคณิตศาสตร์นี้ออกเสียงคล้ายกับคำว่า „ชู่ปู้ชิง‟คุณครูตาขีดได้ยินผิด จึงพูดขึ้นว่า “ถูกแล้ว ชู่ปู้ชิงคนหนึ่ง แล้วใครอีก?”สมองของอวิ๋นตั่วมีแต่นํ้าแท้ๆ แล้วชู่ปู้ชิงคือใครกัน? ทำไมถึงนับเป็นหนึ่งคน? แล้วยังมีใครอีกล่ะ? อีกคนคือใคร?เซียวเซียวจึงเขียนคำตอบลงในกระดาษให้เธออ่าน “หัวลัวกง เฉินเสิ่งเซิน หลิวฮุย”อวิ๋นตั่วมองแล้วอ่านเหมือนกำลังอยู่ในความฝัน “หัวลัวคัง เฉินเซินเซินหลิวเวย”เซียวเซียวทอดถอนใจอย่างสิ้นหวังคุณครูตาขีดรู้สึกโกรธถึงขีดสุด “ไม่ถูกสักคน ตอนเรียนเธอมัวทำอะไรอยู่?”“ครุ่นคิดปัญหาอยู่ค่ะ” อวิ๋นตั่วตอบ“ตอนเรียนไม่ตั้งใจฟัง มัวแต่ครุ่นคิดปัญหาอะไรอยู่?”อวิ๋นตั่วตอบ “คุณครูอี
