คะ…คุณครูพูดแบบนี้ไม่ถูกนะคะ…” (ฉายาของคุณครูตาขีดในภาษาจีน ออกเสียงว่า „อีเสี้ยนเทียน‟ )เธอยังไม่ทันพูดจบ ตาขีดก็แทรกขึ้นมาก่อนว่า“เธอเรียกครูว่าอะไรนะ?”“อี…” แล้วอวิ๋นตั่วก็อึ้งไป ตาขีดคือฉายาของเขา และแซ่ของเขาเขาคงไม่ใช่ ‘อี’ แน่ เธอรีบร้อนก้มลงถามเซียวเซียว “เขาแซ่อะไรนะ?”“แซ่อ้าย (ซิ่งอ้าย)” เซียวเซียวบอก (อ้ายในทีนี้เป็นแซ่ของคนจีน เขียนว่า 艾 แต่อวิ๋นตั่วเข้าใจผิดว่าเป็นตัวอักษรอ้าย 爱 ที่แปลว่ารัก ส่วนคำว่าแซ่ ในภาษาจีนออกเสียงว่าซิ่ง)อวิ๋นตั่วฟังผิด จึงนึกสงสัยว่ามีคนที่แซ่ „ซินอ้าย‟ ด้วยเหรอ? แต่ช่างเถอะ เรียกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน “คุณครูซินอ้ายค่ะ”เพื่อทั้งห้องต่างพากันหัวเราะเกรียวกราวขึ้นมา จื่อเถิงยิ่งหัวเราะจนเอามือตบต้นขาตัวเองคุณครูตาขีดโกรธจนควันออกจมูก “พอหมดคาบแล้ว เธอมาพบครูที่ห้องพักพักครูด้วย!”อวิ๋นตั่วตำหนิเซียวเซียว “ทำไมเธอไม่พูดให้ชัดกว่านี้หน่อย?”เซียวเซียวรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมกับเธอมาก “ฉันยังพูดไม่ชัดอีกเหรอ เธอนั่นแหละที่ฟังไม่ชัดเอง”“เธอก็เขียนลงบนกระดาษได้นี่” อวิ๋นตั่วว่าเซียวเซียวพูดแบบนํ้าเสียงไม่ค่อยดีนัก “ฉันเขียนใส่กระดาษ เธอยังตอบไม่ถูกเลย ตอบชื่อสามคนนั้นไม่ถูกสักคน ถ้านักคณิตศาสตร์พวกนั้นได้ยินเธอเรียกชื่อพวกเขาผิดแบบนี้นะ จะต้องปีนหลุมศพขึ้นมาคิดบัญชีกับเธอแน่ เชื่อไหมล่ะ?”อวิ๋นตั่วโดนเซียวเซียวว่าจนขนลุก “ก็ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจนี่ เธอเขียนตัวเล
