ตามไม่ได้อวิ๋นตั่วคิดว่าญาติที่อยู่ไกล อย่างไรก็สู้เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงไม่ได้ดังนั้นเพื่อผูกมิตร เธอจึงเป็นคนที่เอ่ยทักทายกับเทียนอี้ก่อน “สวัสดี ฉันชื่ออวิ๋นตั่ว”เทียนอี้ตอบกลับด้วยท่าทางเหยียดๆ “ฉันรู้แล้ว”เมื่อทำดีด้วยแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับตอบกลับมาด้วยท่าทีเย็นชาเช่นนี้ ก็ทำเอาอวิ๋นตั่วหมุนตัวกลับไปอย่างเซ็งๆเซียวเซียวที่อยู่ข้างกันหัวเราะใส่เธอ “ถูกปฏิเสธล่ะสิ สมนํ้าหน้า!”“คนคนนี้นี่เจ้าอารมณ์ชะมัด” อวิ๋นตั่วว่า“ถ้าไม่ใช่คนเจ้าอารมณ์ เขาจะไปสร้างปัญหาให้ชาวต่างชาติจนกลับมาสร้างปัญหาให้เราแบบนี้ได้เหรอ? เธอว่าพ่อของเขาคิดยังไงล่ะ ก็คงเพราะสร้างปัญหาให้พี่น้อง ถึงได้ส่งไปต่างประเทศแบบนั้น ก็เหมือนกับพี่ชายของเธอไง”อวิ๋นตั่วจ้องเซียวเซียวเขม็ง“พี่ชายฉันไปทำอะไรให้เธอ มาว่าเขาทำไม?”“ฉันก็แค่ยกตัวอย่างเท่านั้นเอง” เซียวเซียวว่า“อวิ๋นตั่ว เซียวเซียว เริ่มเรียนแล้ว ห้ามคุยกัน” ครูฟางสังเกตเห็นอวิ๋นตั่วกับเซียวเซียวเข้า เธอจึงได้เรียกชื่อแล้วตำหนิเอาเจ้าของชื่อทั้งสองได้แต่แลบลิ้นแล้วทำหน้าทะเล้นใส่กันปกติแล้วในคลาสวิชาภาษาจีน อวิ๋นตั่วจะฟังอาจารย์สอนแค่ครึ่งเดียวพอเวลาผ่านไปสักพัก เธอก็หยิบเอาหนังสือนิยายออกมาอ่านจนหมดเวลาและแน่นอนว่าจะต้องแอบอ่าน จะให้ครูรู้ไม่ได้ และเซียวเซียวเองก็เป็นหนึ่งเกราะกำบังของเธอ ครูเดินมาแล้วกระแอมหนึ่งครั้ง ถามคำถาม เขียนคำถามแล้วโยนลงบนโต๊ะของเธอ เป็น
