แบบนี้มาหลายปีแล้ว และอวิ๋นตั่วก็คิดว่าไม่มีปัญหาอะไรในที่สุดวันหนึ่ง เธอก็ถูกจับได้หนังสือถูกยึดไปอวิ๋นตั่วตามคุณครูไป อยากที่จะขอหนังสือคืน “คุณครูฟางคะ เอาหนังสือคืนหนูเถอะค่ะ ต่อไปหนูไม่กล้าทำอีกแล้ว ครูดูสิค่ะวันนี้เพิ่งเปิดเรียนวันแรก ครูก็ยึดของของนักเรียนแล้ว เทอมนี้ยังอีกนานนะคะ แล้วเราจะอยู่ร่วมกันได้ยังไง”“ปากเล็กๆ นี่รู้จักพูดรู้จักจาเหลือเกินนะ เธออ่านหนังสือนิยายตั้งแต่คาบแรกของครู นั่นแสดงให้เห็นว่าเธอไม่เห็นครูภาษาจีนของเธออยู่ในสายตาเลยสักนิด ก็แค่ดีมาดีตอบ สนองตอบไปตามมารยาทเท่านั้น”“ดีมาดีตอบจะมีประโยชน์อะไรล่ะคะ?”“ถ้างั้นไหนลองบอกมาสิว่าควรจะใช้คำว่าอะไรดี?”“เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรค่ะ” อวิ๋นตั่วว่า “สุภาษิตนี้ว่าไว้ดีมากเมื่อไหร่ที่เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร เราก็จะยิ้มให้กันได้ ไม่ต้องสนใจเรื่องบุญคุณความแค้น ดีไหมคะ?”ฟางเจี้ยนเวยมองอวิ๋นตั่วด้วยความชอบใจ “ครูไม่รู้เลยจริงๆ ว่าในชั้นเรียนจะมีนักเรียนที่ช่างพูดแบบนี้อยู่ด้วย อวิ๋นตั่ว ถือว่าเราคุยกันเข้าใจแล้วจำไว้เป็นบทเรียนนะ ถ้าคราวหน้าครูจับได้อีก เธอจะไม่ได้หนังสือคืนง่ายๆแบบนี้”เมื่ออวิ๋นตั่วถือหนังสือกลับเข้าห้องเรียน เซียวเซียวก็แสดงท่าทางชื่นชมเธอเป็นอย่างมาก “ใช้ได้นี่ เธอเอาหนังสือกลับมาได้จริงๆ ทำได้ยังไงน่ะ?”“ก็มีชั้นเชิงในการพูดน่ะสิ!” อวิ๋นตั่วว่าและเธอก็ได้ยินเพียงเสียงหัวเราะเยาะดังมาจากท
