ขณะที่เพื่อนๆ กำลังคุยกันอยู่นั้น สือเหยียนก็เดินเข้ามาในห้องเรียนปิดเทอมภาคฤดูร้อนผ่านไป สือเหยียนยิ่งดูสะโอดสะองมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเธอเดินเข้ามาในห้อง เพื่อนๆ ก็หันไปมองทางเธอกันอย่างพร้อมเพรียงสือเหยียนก็เหมือนกับโน้ตเพลงที่รังสรรค์ขึ้นจากปลายนิ้วของนักเปียโนเธอเดินเข้ามาในห้องอย่าสง่างาม จนพลอยทำให้เด็กสาวคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงมองเสื้อผ้าของตัวเอง ทั้งๆ ที่แต่งตัวเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมเสื้อผ้าเหล่านั้นเมื่ออยู่บนตัวของสือเหยียนแล้วมันถึงได้น่ามองนัก แต่พอมาอยู่บนตัวของจนเอง กลับดูไม่เหมาะเลยสักนิด พวกเด็กผู้ชายที่แสบๆ หน่อยก็เริ่มจัดเสื้อผ้า จากนั้นก็เดินเข้าหาสือเหยียนด้วยท่าทางที่แสร้งทำเป็นสบายๆเฮ้อ…อวิ๋นตั่วถอนหายใจยาว นี่มันปีไหนกันแล้ว สือเหยียนก็ยังคงยอดเยี่ยมอยู่เหมือนเดิม!อวิ๋นตั่วเอามือเท้าคาง เริ่มจมลงสู่ความเงียบสือเหยียนนั่งลงประจำที่ของตัวเองเป็นที่ที่ถัดจากอวิ๋นตั่วไป อวิ๋นตั่วคิดมาตลอดว่าคุณครูจงใจจัดที่แบบนี้ หลายปีแล้วที่เธอกับสือเหยียนได้เรียนห้องเดียวกัน ห้องเดียวกันก็ไม่เท่าไหร่ แต่ยังได้นั่งใกล้กันอีกด้วย พอมาเทียบกันแบบนี้แล้ว เธอยิ่งดูธรรมดาๆ มากกว่าเดิมเสียอีก“อวิ๋นตั่ว!” สือเหยียนขยับเข้าไปใกล้อวิ๋นตั่วเจ้าของชื่อหันมาตามคำเรียก “ว่าไง?”“ได้ยินว่าวันนี้เธอขี่จักรยานมาเองเหรอ”“ใช่แล้ว”“แล้วคุณน้าไม่เป็นห่วงเหรอ”“พี่อวี่เจ๋อมากับฉันด้วย ยังมีอะไร
