ให้ต้องห่วงอีกล่ะ” อวิ๋นตั่วพูดขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ“ได้ยินมาว่าเทอมนี้จะมีนักเรียนมาใหม่ล่ะ” สือเหยียนเปลี่ยนเรื่องคุยเธอไม่อยากพูดถึงเรื่องของอวี่เจ๋อมากนัก ตั้งแต่หลังจากที่อวี่เจ๋อออกหน้าให้อวิ๋นตั่วคราวนั้น สือเหยียนก็กลัวเขามาตลอดจนถึงตอนนี้“ย้ายมาจากไหนเหรอ?” อวิ๋นตั่วข่มความอยากรู้ไว้ไม่อยู่ โรงเรียนของพวกเธอเป็นโรงเรียนที่สามารถเข้าเรียนต่อมาตั้งแต่เด็ก นักเรียนในห้องแทบไม่มีการสับเปลี่ยน เป็นกรอบที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ บางทีเธอก็รู้สึกต้องการอะไรใหม่ๆ บ้างสือเหยียนตอบกลับด้วยท่าทางมีลับลมคมใน “เป็นลูกนอกสมรสของผู้จัดการใหญ่อี้ซินกรุ๊ปน่ะ ได้ยินว่าเมื่อก่อนอยู่ต่างประเทศ มีเรื่องกับคนอื่นจนแทบไม่มีใครกล้ายุ่งด้วย โรงเรียนในประเทศก็ย้ายมาสามโรงเรียนแล้วครูใหญ่ปวดหัวมาก แต่จะไม่รับก็ไม่ได้”“แล้วแม่ของเขาไม่ดูแลเขาเหรอ” อวิ๋นตั่วถามสือเหยียนหัวเราะ “แม่เขาจะจัดการเขาได้เหรอ? บ้านใหญ่ของหยูอี้ซินมีลูกชายลูกสาวสามคน ก็มีแต่ลูกคนนี้แหละที่รักมากอย่างไม่น่าเชื่อ ส่วนแม่แท้ๆ ของเขา ถ้าลูกก้าวหน้า แม่ก็พลอยมีหน้ามีตาไปด้วย ไม่อย่างนั้นหยูอี้ซินมีผู้หญิงตั้งมากมายทำไมแม่ของเขาถึงมักจะได้ถ่ายรูปครอบครัวลงอินเตอร์เน็ตหลายต่อหลายครั้งล่ะ มันเป็นการยั่วยุบ้านใหญ่อย่างโจ่งแจ้งน่ะสิ?”พอพูดถึงเรื่องความรักในตระกูลรํ่ารวยแบบนี้ อวิ๋นตั่วก็มักจะเงียบไปเสมอ หลายปีมานี้ ข่าวลือของพ่อก็ใช่ว่
