ทั้งสองต่างยืนกราน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันในตอนนั้นเองที่อวี่เจ๋อปรากฏตัวขึ้น เขาขี่จักรยาน มีกระเป๋าหนังสือสะพายบนหลัง เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีนํ้าเงิน ราวกับแสงแรกในยามรุ่งอรุณ ทั้งสดใส ทั้งอบอุ่น และสบายตาพอลุงหูเห็นอวี่เจ๋อเข้าก็ราวกับเห็นฮีโร่ผู้ที่จะมาช่วยชีวิต เขารู้ว่าอวิ๋นตั่วนั้นเชื่อฟังอวี่เจ๋อมากที่สุดแล้ว“ครูหลิวมาแล้ว!” ลุงหูกระตือรือร้นมาก“ลุงหู เดี๋ยวนี้หัดโกหกแล้วเหรอคะ” เพราะอวิ๋นตั่วกำลังหันหลังให้อวี่เจ๋อ เธอก็เลยไม่เห็นเขา ดังนั้นเธอจึงคิดว่าลุงหูคิดจะใช้อวี่เจ๋อมาหลอกให้เธอยอมถอยออกจากรถไป“ครูหลิวจริงๆ นะครับ” ลุงหูว่าเมื่ออวิ๋นตั่วหันหลังไปก็เห็นว่าอวี่เจ๋อยืนอยู่ข้างหลังเธอจริงๆ เด็กสาวยกมือขึ้นขยี้ตา เป็นไปไม่ได้ ทางไปมหาวิทยาลัยของอวี่เจ๋อ ยังไงก็ไม่น่าจะต้องผ่านทางนี้สิ!“มีอะไรเหรอครับ?” อวี่เจ๋อถาม“ครูหลิวครับ ช่วยบอกคุณอวิ๋นตั่วทีเถอะครับ คุณนายเธอเป็นห่วงก็เลยให้ผมมาขับรถตามดูแล ผมเองก็ไม่ได้เข้าไปกีดขวาง เธอก็ขี่จักรยานไป ส่วนผมก็ขับรถไป แต่เธอไม่ยอม มาขวางไม่ยอมให้ผมไป” ลุงหูเอ่ยขึ้น“หนูคุยกับแม่เรียบร้อยแล้วค่ะว่าถ้าเข้ามัธยมหนูจะขี่จักรยานไปเอง แม่เองก็ยอมตกปากรับคำแล้วและการที่ให้คุณลุงมาคอยตามแบบนี้มันหมายความว่ายังไงคะ”อวี่เจ๋อพูดกับลุงหูว่า “คุณลุงกลับไปก่อนเถอะครับ ผมจะไปส่งอวิ๋นตั่วเอง คุณลุงกลับไปบอกคุณน้าว่า หลังจากนี้ผมจะเป็นค
