ม่อยากจะเชื่อเธอจึงถามเขาขึ้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“แน่นอน ต่อไปพี่จะมารอเธอที่ถนนนี่ทุกวัน”“แต่ว่าจากบ้านพี่มาที่นี่ต้องขี่จักรยานไกลมากเลยนะคะ” อวิ๋นตั่วยังคงรู้สึกไม่ยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก“ก็ถือซะว่าออกกำลังกายยามเช้าไง”อวิ๋นตั่วซาบซึ้งมากจนกระทั่งมาถึงหน้าประตูโรงเรียน อวิ๋นตั่วก็ลงจากจักรยานแล้วเอ่ยกับอวี่เจ๋อว่า “แล้วเจอกันนะคะ”“เลิกเรียนกี่โมง?”“ห้าโมงค่ะ”“งั้นตอนห้าโมง พี่จะมารอเธอหน้าประตูโรงเรียนนะ”“ค่ะ!”“เข้าไปได้แล้ว”“พี่ไปก่อนสิคะ หนูจะรอพี่ไปก่อนถึงจะเข้าโรงเรียน”อวี่เจ๋อหัวเราะออกมา ก่อนที่จะหมุนตัวจากไปก็ยังไม่ลืมกำชับอวิ๋นตั่ว“ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ”“รู้แล้วล่ะค่ะ หนูจะไม่ทำให้พี่ต้องขายหน้าแน่นอน”อวิ๋นตั่วเดินเข้าไปในห้องเรียนพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้ม รอยยิ้มที่ออกมาจากหัวใจ มักจะดึงดูดความสนใจของผู้คนเสมอ“อวิ๋นตั่ว ทำไมถึงดูมีความสุขขนาดนี้ล่ะ” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยถาม“เปล่าสักหน่อย ไม่มีอะไรหรอก”อวิ๋นตั่วก้มหน้า รีบหยิบหนังสือออกมา“คนเมื่อกี้ใครเหรอ?”“พี่ชายฉันเอง”“พี่ชาย? พี่ชายของเธออยู่ที่อังกฤษไม่ใช่เหรอ?”“พี่ชายอีกคนน่ะ”
————————————————–
