ตอนคํ่า อวิ๋นตั่ววีดิโอคอลคุยกับอวิ๋นเฉียว“หนูพูดเกลี้ยกล่อมให้คุณพ่อลงทุนกับพี่อวี่เจ๋อแล้ว” อวิ๋นตั่วบอกพี่ชายอวิ๋นเฉียวจึงถามว่า “แล้วอวี่เจ๋อรู้เรื่องแล้วเหรอ”“ยังไม่รู้ค่ะ” อวิ๋นตั่วตอบ“อวี่เจ๋อคงรับไว้ไม่ได้หรอก” อวิ๋นเฉียวว่า“ทำไมล่ะคะ” อวิ๋นตั่วไม่เข้าใจอวิ๋นเฉียวทอดถอนหายใจผ่านคอมพิวเตอร์ “พวกเด็กเรียนนะ ปกติแล้วจะทระนงตน เธอลองคิดดูสิ ตั้งแต่เล็กจนโต เขาถูกชมมาเยอะขนาดนั้น
เพราะแบบนั้นพวกเขาเลยมีความเชื่อมั่นในตัวเองว่าเขาเก่งมาก เขายอดเยี่ยม……”“พี่เขาก็ยอดเยี่ยมจริงๆ นะ!” อวิ๋นตั่วพูดแทรกพี่ชาย“ฟังพี่พูดให้จบก่อนสิ” อวิ๋นเฉียวเริ่มโมโหเล็กน้อย “คนแบบนี้ จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดคือรักในศักดิ์ศรีมากเกินไป เหมือนกับสำนวนที่ว่า „ยอมเป็นหยกแหลกลาญดีกว่าเป็นกระเบื้องที่สมบูรณ์‟ แล้วก็มีอะไรอีกนะ ประมาณว่า„ยอมหักไม่ยอมงอ‟ แต่ในโลกธุรกิจเขาต้องเป็นหลานก่อน ถึงจะเป็นปู่ได้ อวี่เจ๋อคงไม่อาศัยเส้นสายเพื่อหาเงินลงทุนแน่ เขาต้องการนักลงทุนที่มั่นใจในโปรเจคของเขา”“คุณพ่อไม่ได้ลงทุนเพราะหนูนี่คะ เขาบอกว่าจะเอาไปคิดดู ถ้ามีอนาคตก็จะลงทุน”“แต่อวี่เจ๋อคงไม่คิดแบบนั้นหรอก คุณพ่อทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ การลงทุนทุกอย่างก็เกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ ถ้าจู่ๆ ยื่นมือเข้าไปช่วย อวี่เจ๋อต้องเข้าใจว่าเป็นเพราะเธอแน่”“แบบนี้ก็ยากแล้วสิคะ” อวิ๋นตั่วว่า“พี่ว่าเธอไม่ต้องเข้าไปยุ่งเรื่องนี้หรอก เป็นเด็กจะไปยุ
