ู้ว่าอวิ๋นตั่วฉลาดกว่าตัวเองนัก หากคิดจะหลอกเด็กคนนี้ได้ ก็คงไม่ง่ายขนาดนั้น“กลับไปเถอะค่ะ” อวิ๋นตั่วว่าลุงหูรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “คุณนายเป็นห่วงคุณหนูมากนะครับลุงรับปากไว้แล้วว่าจะส่งคุณหนูจนถึงโรงเรียนอย่างปลอดภัย ถ้าลุงกลับไปแบบนี้ ลุงไม่รู้จะไปรายงานคุณนายยังไง”“ถ้างั้นหนูก็จะไม่ไปโรงเรียน จะเสียเวลาอยู่กับลุงที่นี่แหละ” อวิ๋นตั่วพูดพลางเข้าไปอยู่ใกล้ตัวรถลุงหูรู้สึกร้อนใจขึ้นมาแล้ว จะขาดเรียนตั้งแต่วันแรกคงไม่ดีเท่าไรนัก ถ้าคุณครูแจ้งให้ที่บ้านรู้เข้า ก็ถือว่าเป็นความผิดของตนด้วย“คุณอวิ๋นตั่ว” ลุงหูมองอวิ๋นตั่วด้วยสายตาวิงวอน “อย่าทำให้ลุงลำบากใจเลยนะครับ คุณหนูขี่จักรยานไป ส่วนลุงก็ขับรถของลุงไป คุณหนูก็คิดซะว่าไม่มีลุงอยู่ก็ได้”“ไม่ได้ค่ะ ถ้าลุงตามมาแบบนี้ เพื่อนๆ จะหัวเราะเยาะเอา”“เดินตามเส้นทางของตัวเอง อย่าสนใจคำพูดคนอื่นเลยครับ” ลุงหูร้อนใจ จนเผลอเอาคำคมมาใช้เสียแล้ว
