องไม่ได้ล่ะ”อวิ๋นตั่วพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจมาก“แล้วคนขับรถของเธอบ้านเธอล่ะ?”“อยู่บ้านน่ะ ต่อไปฉันจะขี่จักรยานมาเรียนเองแล้ว”“อย่าโม้เลยน่า!” พวกเพื่อนๆ พากันหัวเราะเกรียวกราวอวิ๋นตั่วรู้สึกโกรธเล็กน้อย ก็แค่ขี่จักรยานมาเรียนเอง ทำไมถึงกลายเป็นคนขี้โม้ไปได้ล่ะ?เธอตอบด้วยนํ้าเสียงฉุนเฉียว “ฉันพูดจริงนะ”“ยังจะโกหกอีก ดูสิว่าใครตามเธอมาข้างหลัง”พออวิ๋นตั่วหันกลับไป เธอก็เห็นเข้ากับคนขับรถบ้านตัวเอง มิน่าล่ะเพื่อนๆ ถึงได้ไม่เชื่อเธออวิ๋นตั่วหยุดรถทันที ส่วนลุงหูที่ไม่ทันระวัง จึงรีบร้อนหยุดรถตามอวิ๋นตั่วจูงจักรยานเดินไปข้างหน้ารถ แล้วเคาะกระจกเรียก ลุงหูไม่รู้จริงๆว่าทำไมถึงถูกจับได้เร็วขนาดนี้ กลับไปจะอธิบายยังไงล่ะเนี่ย ลุงหูแอบอยู่ในรถ ทำตัวไม่ต่างจากโจร ใช้มือหนึ่งปิดหน้าของตัวเองไว้ คิดอะไรไม่ออก เฝ้ารอให้อวิ๋นตั่วเคาะเสร็จแล้วจากไปแต่อวิ๋นตั่วจ้องเขาอย่างไม่ละสายตา แล้วตะโกนลั่น “หนูเห็นลุงแล้วค่ะ!”ลุงหูจนใจ จึงต้องยอมลดกระจกลง แล้วยิ้มออกมาแบบกระอักกระอ่วน“คุณอวิ๋นตั่ว บังเอิญจังเลย?”“บังเอิญอะไรกัน? ลุงตามหนูมาทำไมคะ”“ลุงไม่ได้ตามหนูนะ ลุง…ลุงจะไปช่วยแม่บ้านหลิวซื้อผักไง!” ความคิดของลุงหูเฉียบไว รู้สึกว่าตัวเองหัวไวขึ้นมาทันที“จริงเหรอคะ?”“จริงสิครับ”“ไหนรายการของที่จะซื้อคะ”“รายการของอะไรครับ?”“แม่บ้านหลิวไม่ได้มาซื้อด้วย แต่ไม่ได้ลิสต์รายชื่อของให้ลุงเหรอคะ”ลุงหูไม่พูดอะไร เขาร
