ออาหารข้างนอกมาทาน”“แล้วคนพวกนี้มีเยอะหรือเปล่าคะ?” อวิ๋นตั่วถามต่อ“แน่นอนว่าเยอะมาก” อวิ๋นอี้ฟานตอบ“ถ้าอย่างนั้นการทำเว็บไซต์นี้จะสามารถทำเงินได้เยอะไหมคะ?”อวิ๋นอี้ฟานมองลูกสาวด้วยความรู้สึกที่ประหลาดใจมาก “ลูกสนใจเรื่องทำธุรกิจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? พ่อหวังให้พี่ชายลูกสนใจพวกเรื่องธุรกิจบ้าง แต่เสียดายที่เขาเอาแต่เที่ยวเล่น”อวิ๋นตั่วทำปากจู๋แล้วพูดว่า “คุณพ่อคะ แบบนี้เหมือนผู้ชายกับผู้หญิงไม่เท่าเทียมกันเลยนะคะ”อวิ๋นอี้ฟานรีบพูดขึ้นต่อ “พ่อไม่ได้หมายถึงแบบนั้น แต่การที่ลูกอยากเรียนรู้ธุรกิจ มันยังเร็วไปหน่อย แล้วโปรเจคที่ลูกพูดนั่นอีก พ่อไม่เข้าใจเรื่องไอทีสักนิด และไม่เห็นความเป็นไปได้เลยด้วย”อวิ๋นตั่วพูดด้วยสีหน้าเบิกบาน “แล้วถ้ามีคนที่รู้เรื่องไอที พัฒนามันออกมา และไปโปรโมทตามมหาลัยจนได้ผลตอบรับดีด้วย ตอนนี้เขาอยากขยายไปทั่วประเทศ แต่ขาดแค่เงินทุน คุณพ่อจะยอมลงทุนหรือเปล่าคะ”“หืม ใครกันที่มีความคิดแบบนี้?” อวิ๋นอี้ฟานแปลกใจชูยินเก็บกระเป๋าเสร็จแล้ว เธอหัวเราะแล้วจึงพูดว่า “จะมีใครซะอีกล่ะคะ ก็หลิวอวี่เจ๋อคุณครูของเธอยังไงล่ะ เมื่อวานซืนเธอยังทุบกระปุกหมู จะเอาเงินไปให้เขาลงทุนอยู่เลย”อวิ๋นอี้ฟานหัวเราะลั่น “นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าลูกสาวพ่อจะมีหัวทางธุรกิจด้วย ในอนาคตครอบครัวเราต้องพึ่งลูกแล้วล่ะ”“คุณพ่อยอมลงทุนให้คุณครูหลิวแล้วเหรอคะ” อวิ๋นตั่วถามอวิ๋นอี้ฟานไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้ว
