อนกันนะ อวี่เจ๋อ นายเป็นครูเธอมาหกปี เรื่องดีๆ แบบนี้ ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ให้นักเรียนของนายร่วมด้วยนี่น่า”อวิ๋นตั่วพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่ค่ะๆ!”“ใช่อะไรของเธอ!” อวี่เจ๋อตีมือของเฉินอวี้แรงๆ เข้าทีหนึ่ง แล้วแย่งกระเป๋ามาจากมือของอวิ๋นตั่ว นำเงินยัดกลับเข้าไป “เดี๋ยวพี่ไปส่งเธอกลับบ้าน”“หนูไม่กลับ!” อวิ๋นตั่วสลัดมืออกจากอวี่เจ๋อ “นอกจากพี่จะบอกหนูว่าเพราะอะไร”“เธอยังเป็นเด็ก” อวี่เจ๋อว่า“เป็นเด็กแล้วยังไงคะ เด็กลงทุนหาเงินเองไม่ได้หรือยังไง?”“นั่นสิ ฉันว่าเราควรเคารพการตัดสินใจของอวิ๋นตั่วนะ” เฉินอวี้พูด แล้วกำลังจะเดินไปจูงอวิ๋นตั่ว แต่เขาโดนอวี่เจ๋อจ้องเสียก่อน จึงได้แต่รีบกลับเข้าที่เดิมอวิ๋นตั่วบอกว่า “พี่เคยสอนหนูนี่คะ ถ้าเป็นเรื่องที่ตัวเองคิดว่าถูกก็ต้องยืนหยัดทำต่อไป หนูคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ถูกต้องค่ะ ถึงหนูจะอายุน้อย แต่หนูแยกแยะถูกผิดได้ หนูรู้ว่าพี่ต้องการเงินไปใช้ในทางที่ถูกต้อง แถมหนูก็ไม่ได้ให้พี่ฟรีๆ ด้วย พอพี่ได้กำไรแล้ว ก็ค่อยให้ส่วนแบ่งกับหนูก็ได้นี่!”“ที่เธอพูดนั่นก็มีเหตุผล แต่เธอต้องรู้นะว่าตอนนี้เธอยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่การลงทุนของเธอต้องผ่านการยินยอมจากคุณพ่อคุณแม่ พี่ถามหน่อย ที่เธอออกมาเนี่ย คุณแม่เธอรู้หรือเปล่า?” อวี่เจ๋อถามอวิ๋นตั่วก้มหน้า “หนูรีบออกมา ก็เลยไม่ทันได้บอก”“บอกไม่ทันหรือตั้งใจที่จะไม่บอกกันแน่?” อวี่เจ๋อถามอวิ๋นตั่วไม่พูดอะไรต่อ เธอไม่ได้คิดถ
