่อนของเมิ่งฮั่นคนนี้คือ รักพวกพ้อง ใครมายุ่งกับเพื่อน เขาไม่มีทางอยู่เฉย อีกอย่าง เขาเป็นคนบ้า เมื่อได้ยินว่ามีคนเก่งกว่า ย่อมทนไม่ได้
“ใครกัน? บังอาจนัก ข้าจะไปดูหน่อยซิ ว่ามันเก่งจริงอย่างที่พูดหรือไม่!” เมิ่งฮั่นแค่นเสียงเย็นลุกขึ้นยืนทันที
ลู่หย่งเล่อยิ้มเยาะในใจ รีบบอกที่อยู่ของหลี่ลี่ให้เมิ่งฮั่นรู้
เมิ่งฮั่นเป็นอัจฉริยะอีกคนหนึ่งของสำนักหมิงเยว่ต่อจาก ปี้ชิงหลวน, ลู่เส้าเฟิง, สวี่ฉางซาน ใช้เวลาเพียงปีเดียวก็ฝึกฝนจนถึงระดับสี่ เข้าสู่สำนักกลาง ปัจจุบันอยู่ในสำนักกลางมาเกือบปีแล้ว คาดว่าอีกไม่นานจะเลื่อนขั้นไปถึงระดับเจ็ด เป็นหนึ่งในอัจฉริยะไม่กี่คนของสำนักกลาง จึงได้รับการจัดสรรที่พักเป็นพิเศษจากท่านอาจารย์ใหญ่ สามารถฝึกฝนได้เองตามอัธยาศัย
ไม่ว่าจะเป็นศิษย์สามระดับของสำนักใน หรือสำนักนอกทั้งสามระดับ ต่างก็มีการจัดอันดับ แม้จะไม่ใช่อัจฉริยะ แต่สิบอันดับแรกจะได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ และนับตั้งแต่เข้าสู่สำนักกลางในเดือนที่สอง เมิ่งฮั่นก็ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของสำนักกลางมาโดยตลอด แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเขา
ลู่หย่งเล่อฝืนความเจ็บปวดที่แขน เดินตามหลังเมิ่งฮั่นไปโดยไม่คิดไปที่กระท่อมโอสถ ช่างเป็นคนที่ฉลาดและมีความอดทน มิน่าถึงได้เป็นถึงคนพิเศษ
“หวังเฮ่า ไปบอกทุกคน บอกว่าอาจารย์พี่เมิ่งฮั่นจะไปประลองกับหลี่ลี่” มองเมิ่งฮั่นที่เดินนำหน้าไป ลู่หย่งเล่อพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หวังเฮ
