อวิ๋นตั่วเสียใจมาก ทำไมอวี่เจ๋อไม่ต้องการเงินของเธอล่ะ? เธอก็อยากที่จะมีส่วนช่วยกับสิ่งที่เขาทำเหมือนกันวันนั้นอวิ๋นตั่วแบกกระเป๋านักเรียนไปที่มหาลัยขอองอวี่เจ๋อ เธอเจอชีซิงตรงประตู แล้วชีซิงก็พาเธอไปที่หอพัก ว่ากันว่าหอพักชายนั้นจะรกมาก แต่ห้องที่อวี่เจ๋อพักอยู่กลับสะอาดผิดปกติ“ห้องของพวกพี่สะอาดจัง!” อวิ๋นตั่วตกตะลึง“เฉินอวี้เป็นคนเก็บกวาดน่ะ เขาบอกว่าถ้ารกเกินไป มันจะไปรบกวนสิ่งของที่สะอาด” ชีซิงว่า“แล้วพี่อวี่เจ๋อล่ะคะ?”ชีซิงมองไปรอบๆ ห้อง เหมือนกับกำลังหาใครอยู่ อวิ๋นตั่วไม่รู้จริงๆ ว่าเขาโง่ หรือว่าเธอเองที่โง่กันแน่ ไม่นึกเลยว่าจะเห็นเขาหาคนด้วยวิธีนี้ ของในหอก็มีนิดเดียว มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มีอะไรน่าค้นหา และอีกอย่าง อวี่เจ๋อก็ไม่ได้คนที่ชอบเล่นซ่อนแอบด้วยพอมองดูรอบหนึ่งแล้ว ชีซิงผู้ที่หาอะไรไม่เจอเลยก็เกาหัวแล้วตอบว่า“คงออกไปข้างนอกแล้วมั้ง”“พี่รู้หรือเปล่าคะว่าเขาไปไหน” อวิ๋นตั่วถาม“ไม่แน่ใจนะ เดี๋ยวฉันลองโทรถามให้ก็แล้วกัน” ชีซิงตอบชีซิงโทรหาอวี่เจ๋อ อวิ๋นตั่วนั่งลงบนเตียงที่อยู่ข้างหลังของชีซิง แล้วรอฟังเขาพูด“ฮัลโหล นายอยู่ไหนน่ะ?”“อยู่มหาลัยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นนายเลยล่ะ?”“ไร้สาระน่า ฉันก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของบริษัทนะ ในฐานะหุ้นส่วน ฉันถามไม่ได้เหรอว่านายอยู่ที่ไหน”“รีบกลับมาเร็ว อวิ๋นตั่วมาแล้ว…ใช่…ไม่ได้จำผิด…เป็นอวิ๋นตั่วนั่นแหละ”ชีซิงวางสายโทรศัพท์ แล้วก็พูดกั
