บอวิ๋นตั่วว่า “อวี่เจ๋อเขาไม่เชื่อว่าเธอมา”“แล้วเขาจะกลับมาหรือเปล่าคะ?”“มาสิ เขาน่าจะรู้ว่าฉันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องหลอกเขา” ชีซิงตอบ“ถ้าอย่างนั้นหนูจะรอเขาค่ะ”“อื้ม อย่างนั้นเธอก็นั่งรอที่นี่แล้วกัน อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวฉันไปซื้อให้”“ไม่เป็นไรค่ะ” อวิ๋นตั่วตอบชีซิงรู้สึกว่าการอยู่ในหอกับเด็กผู้หญิงสองต่อสองนั้นมันดูแปลกๆ เช่นนั้นเขาจึงบอกว่า “เดี๋ยวฉันไปซื้อไอศกรีมให้เธอดีกว่า”ไม่รอให้อวิ๋นตั่วปฏิเสธ เขาก็วิ่งออกไปอย่างทันทีพอชีซิงเพิ่งจะออกไป เฉินอวี้ก็กลับมาแล้ว เฉินอวี้ถือกะละมังล้างหน้าอยู่ในมือ ผมเปียกชื้น ท่าทางดูเหมือนว่าเพิ่งไปอาบนํ้ามา อวิ๋นตั่วหันไปมองท้องฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง เธอคิดว่านี่ไม่น่าจะใช่เวลาอาบนํ้านะ?“พี่ไปอาบนํ้ามาเหรอคะ” อวิ๋นตั่วถาม“เธอเข้ามาอยู่ในหอของพวกเราได้ยังไงเนี่ย?” เฉินอวี้แปลกใจ“พี่ชีซิงพาหนูเข้ามาค่ะ”เฉินอวี้แอบด่าชีซิงอยู่ในใจ พาผู้หญิงเข้ามาในห้องโดยไม่ถามความเห็นจากเขา พอเห็นว่าอวิ๋นตั่วนั่งอยู่บนเตียงตัวเอง เขาก็เดินไปข้างหน้าอวิ๋นตั่วแล้วพยุงเธอมานั่งลงบนเตียงที่อยู่ตรงข้าม “เธอนั่งตรงนี้นะ นี่เป็นเตียงของพี่อวี่เจ๋อของเธอ”“พี่ถือเรื่องนี้ด้วยเหรอ?” อวิ๋นตั่วถาม“แน่นอนสิ คนที่จะนั่งเตียงของฉันได้ ก็ต้องคำนวณวันเดือนปีเกิดก่อนว่าเหมาะสมหรือเปล่า”“แค่นั่งเตียงของพี่ ไม่ได้จะแต่งงานกับพี่สักหน่อย” อวิ๋นตั่วว่า“จุดที่เล็กที่สุด จะทำให้เราเห็นธาต
