พออวิ๋นตั่วกลับมาบ้าน เธอก็รื้อข้าวรื้อของ ทุบกระปุกออมสินหมูน้อยของเธอ เสียงกระปุกออมสินที่แตกนั้น ทำให้ป้าหวงที่กำลังเก็บกวาดอยู่ข้างๆถึงกับตกใจ เธอรีบวิ่งเข้ามาดู จึงเห็นว่าอวิ๋นตั่วกำลังนั่งนับเงินอยู่บนพื้น“อวิ๋นตั่ว หนูทุบกระปุกหมูไปทำไมกัน” ป้าหวงถามอวิ๋นตั่วหันกลับมา แล้วยิ้มให้แบบมีเลศนัย “ความลับค่ะ”“เอ๋ มีความลับด้วยเหรอ” ป้าหวงเดินไปตรงหน้าของอวิ๋นตั่ว แล้วนั่งลงยองๆ “เงินเยอะขนาดนี้ พอๆ กับเงินเดือนป้าที่รวมกันหนึ่งปีเลยนะ”อวิ๋นตั่วเงยหน้าขึ้น แล้วถามป้าหวงว่า “คุณแม่หนูให้เงินเดือนป้าเท่าไรคะ”ป้าหวงตั้งใจพูดหยอกล้อเธอเล่น “ทำไมละคะ คุณหนูจะเพิ่มเงินเดือนให้ป้าเหรอ”“ป้าอยากหาเงินได้มากกว่านี้หรือเปล่าคะ” อวิ๋นตั่วถาม“หนูยังเด็กอยู่เลย จะพาป้าไปหาเงินได้เหรอคะ”อวิ๋นตั่วพยักหน้า “หนูขอถามหน่อยนะคะ แม่บ้านหลิวทำกับข้าวอร่อยไหมคะ”“ต้องอร่อยสิคะ ถ้าทำไม่อร่อย จะอยู่บ้านหนูมานานขนาดนี้เหรอ”“คุณป้าลองคิดดูนะคะ สมมติอาหารที่เขาทำมีต้นทุน 20 หยวน ถ้านำไปขายในร้านอาหารจะขายเท่าไรคะ”“อย่างตํ่าก็ 40 หยวนค่ะ” ป้าหวงตอบอวิ๋นตั่วลองนับอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “40 หยวน กำไรสองเปอร์เซนต์งั้นก็เป็น 8 เหมา แม้จะน้อยไปหน่อย แต่จะได้เงินเยอะ ถ้ามีคนมาก พี่อวี่ซีบอกว่า ซอฟแวร์นั้นของพี่อวี่เจ๋อ ที่มหาลัยพี่เขามีคนใช้กว่าพันคน ถ้าแต่ละคนได้ 8 เหมา วันหนึ่งก็ได้ 800 หยวน ทั้งประเทศมีมหาลัยเยอ
