รั้งก่อนนั่นล่ะ” อวิ๋นตั่วถาม“นั่นเป็นภาพต้นฉบับของแวนโก๊ะ ดังมาก ถึงไม่มีมีรสนิยมทางศิลปะก็ดูออก ว่ามันคุ้มที่จะเก็บสะสมไว้”ทันใดนั้นอวิ๋นตั่วก็พูดว่า “พี่คะ พอพี่ไปอยู่อังกฤษแล้ว ส่งภาพวาดกลับมาให้หนูทุกเดือนได้ไหมคะ”“เธอจะเอาภาพที่พี่วาดไปทำไมล่ะ”“ใครจะรู้ล่ะคะ วาดไปวาดมา ถ้าเกิดดังขึ้นมาล่ะ”“ส่วนใหญ่พวกศิลปินจะดังหลังจากที่พวกเขาตายแล้วนะ”อวิ๋นตั่วอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ “ยังไงพี่ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า วาดให้หนูสักภาพจะเป็นไรไป เสียเวลาไปกับเรื่องที่ตัวเองชอบไม่ดีกว่าหรือคะ”อวิ๋นเฉียวหยุดก้าวเท้าทันที แล้วมองที่อวิ๋นตั่ว ทั้งร่างของเธอสะท้อนเป็นสีทองจากแสงอาทิตย์ ราวกับนางฟ้าตนหนึ่ง “อวิ๋นตั่ว พี่เป็นศิลปินไม่ได้หรอก”“ใครบอกว่าวาดรูปแล้วต้องเป็นศิลปินล่ะคะ ก็แค่วาดเพราะชอบไม่ได้เหรอไง”“เธอกับอวี่เจ๋อชักจะเหมือนกันเข้าไปทุกทีแล้ว”“ทำไมพี่ถึงพูดแบบนี้ล่ะ?”“เพราะพวกเธอพูดโน้มน้าวเก่งไงล่ะ!”“พี่รับปากแล้ว?”“เธอพูดถูก เสียเวลาไปกับเรื่องที่ตัวเองชอบดีกว่า ยังไงเวลาของพี่ก็เยอะอยู่แล้ว” อวิ๋นเฉียวลูบหัวน้องสาว “พี่จะไปซื้ออุปกรณ์วาดรูปเดี๋ยวนี้แหละ”
————————————————–
