อจะทำแบบนี้ ก้มหน้าแล้วใช้เท้าวาดบนพื้นอวิ๋นเฉียวพลันรู้สึกเสียใจขึ้นมา “ถ้าพี่ตาย เธอจะไม่เสียใจเลยใช่ไหม”“ทำไมพี่พูดแบบนั้นละคะ”“พี่รู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญ” อวิ๋นเฉียวว่า“พี่สำคัญกับหนูมากเลยนะ”“อย่างนั้นเหรอ?” อวิ๋นเฉียวไม่ค่อยเชื่อนัก เขาจึงหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปอวิ๋นตั่วมองตามหลังพี่ชาย รูปร่างของเขาสูงสง่า เหมือนต้นยูคาลิปตัสที่ต้านแรงลม แต่ไม่รู้ทำไมจึงเกิดอารมณ์เศร้าขึ้นมาซะได้ เขาโดดเดี่ยวมาตลอด อยู่ต่างประเทศคนเดียวเขาคงเหงามาก ในใจของคงมีช่องว่างขนาดใหญ่ ที่เขาไม่รู้ว่าจะเติมเต็มมันได้อย่างไรอวิ๋นตั่ววิ่งเข้าไปดึงมือพี่ชายเอาไว้ แล้วเอาหัวซบลงที่ไหล่เขา “พี่คะ พี่เคยคิดถึงความฝันบ้างหรือเปล่า”“ความฝัน?” อวิ๋นเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดว่า “ก็เคยนะ ตอนนั้นยังเด็กมากเลย พี่ชอบวาดรูปมาก ครั้งหนึ่งเคยได้รางวัลด้วย แต่เทียบกับรางวัลเรียงความของเธอไม่ได้หรอก คุณครูระดับชั้นเป็นผู้ตัดสินน่ะ ตอนนั้นเหมือนจะเคยคิดว่าอยากเป็นศิลปิน”“แล้วทำไมตอนหลังไม่วาดรูปแล้วล่ะคะ”“พี่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณสมบัตินี้ คุณพ่อมักพูดว่า ครอบครัวเราไม่มีพรสวรรค์ทางศิลปะ เรื่องที่เกี่ยวข้องกับศิลปะ ครอบครัวของเราไม่ค่อยได้ยุ่งมากนัก”“คุณพ่อพูดเหลวไหลน่า ท่านเป็นคนให้ศิลปินไปจัดนิทรรศการศิลปะถึงต่างประเทศเลยนะ”“นั่นเป็นธุรกิจ ภาพของศิลปินคนนั้น ตอนนี้เขาขายเป็นคืบแล้ว”“แล้วที่ท่านซื้อมาจากงานประมูลค
