ักครั้ง สักครั้งก็พอแล้วในที่สุด ตอนป.3 อวิ๋นตั่วก็ประกวดเรียงความชนะเลิศ พอนำเกียรติบัตรกลับมาบ้าน ทั้งครอบครัวเธอดีใจกันแทบตาย“แค่หนูได้รางวัลคนเดียว ก็ถือว่าหนูชนะแล้วหนึ่งครั้งใช่ไหมคะ”อวิ๋นตั่วถามอวี่เจ๋อ“ใช่ เธอชนะแล้วหนึ่งครั้ง”เกียรติบัตรใบนั้น ตระกูลอวิ๋นมองว่ามันเป็นสมบัติลํ้าค่า พวกเขานำมันใส่กรอบแขวนไว้ที่ห้องหนังสือของอวิ๋นอี้ฟานเมื่อมีแขกมาห้องหนังสือ พวกเขาก็จะอดชื่นชมไม่ได้เมื่อเห็นเกียรติบัตรใบนั้นบนผนัง เวลาแบบนี้อวิ๋นอี้ฟานภาคภูมิใจในตัวลูกสาวมาก แต่ปากเขากลับพูดว่า “ก็แค่บังเอิญครั้งเดียวเอง อาจจะไม่ใช่ความสามารถที่แท้จริงของเธอก็ได้นะครับ”คำพูดนี้กลับทำให้อวิ๋นตั่วไม่ค่อยพอใจนัก เธอพยายามมากแล้ว ทำไมพ่อถึงชมเธอต่อหน้าคนอื่นสักครั้งไม่ได้นะ?“คุณพ่อไม่รักหนูใช่ไหมคะ” เธอมองอวี่เจ๋อด้วยสีหน้าเศร้าซึม“ไม่หรอก คุณพ่อรักเธอมาก ลองนึกถึงเรื่องที่ท่านทำเพื่อเธอสิ” อวี่เจ๋อว่าอวิ๋นตั่วลองคิดดูดีๆ แต่เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าคุณพ่อทำอะไรเพื่อเธอกันแน่ ปกติเธอมักจะไม่เห็นหน้าเขา คุณแม่บอกเธอว่าเขางานยุ่งมาก แล้วทำไมต้องยุ่งขนาดนั้นด้วยล่ะ? คุณแม่บอกว่าเพราะคุณพ่อทำเพื่อบ้านหลังนี้อวิ๋นตั่วเองก็เป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้ ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าเขาทำเพื่อเธอไปก่อนแล้วกัน!“แล้วทำไมเขาไม่เคยชมหนูต่อหน้าคนอื่นเลยล่ะคะ”“เขากลัวเธอจะทระนงตัวน่ะสิ พวกผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ ถ้า
