สุดท้ายทั้งสองก็ตัดสินใจเป่ายิ้งฉุบกัน ใครชนะคนนั้นได้สอนก่อน ผลก็คืออวี่เจ๋อชนะอวี่เจ๋อจับที่นั่งด้านหลังเพื่อให้อวิ๋นตั่วขึ้นรถ เท้าข้างหนึ่งของเธอยํ่าลงบนแผ่นกระดานเหยียบ ส่วนเท้าอีกข้างยังไม่ทันได้เหยียบขึ้นไป รถก็ล้มลงไปอีกข้างแล้ว เธอตกใจจนไม่กล้าขึ้นไปอีก“ไม่เป็นไรหรอก มีพี่คอยประคองอยู่ข้างหลัง” อวี่เจ๋อให้กำลังใจเธอ“ถ้าล้มไปจะทำยังไงคะ”“ไม่ล้มหรอก มีพี่อยู่ทั้งคน?”อวิ๋นตั่วมองสายตาของอวี่เจ๋อ เหมือนกับมีแรงดึงดูดบางอย่าง ที่ทำให้คนมองเชื่อมั่นในตัวเจ้าของดวงตาคู่นั้นอย่างสนิทใจในที่สุดอวิ๋นตั่วก็ขึ้นนั่งบนเบาะ เท้าทั้งสองวางลงบนที่เหยียบ ตัวรถสั่นโคลงเคลง เหมือนจะล้มลงได้ตลอดเวลา “ทำยังไงดีคะ ตอนนี้จะทำยังไงดี!”เธอลุกลี้ลุกลนและส่งเสียงร้องออกมาไม่หยุดเสียงของอวี่เจ๋อดังขึ้นมาจากข้างหลัง “ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ข้างหลัง ฟังพี่นะ ตามองไปข้างหน้า มือจับไว้ให้แน่น ไม่ต้องออกแรงเยอะ แล้วใช้เท้าถีบไปข้างหน้า ใช่แล้ว แบบนั้นล่ะ”รถจักรยานค่อยๆ วิ่งออกไป และยิ่งทรงตัวได้มากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้อวิ๋นตั่วหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขแล้ว แม้แสงแดดกลางฤดูร้อนจะร้อนมาก แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงลมที่สัมผัสโดนแก้ม พัดผ่านผมยาวของเธอเบาๆ“พี่อวี่เจ๋อ หนูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังบินอยู่เลย”อวี่เจ๋อไม่ได้ตอบอะไรเธอ พอเธอหันกลับมา ก็เห็นอวี่เจ๋อวิ่งตามอยู่ข้างหลัง ที่จริงเขาปล่อยมือจากเธอตั้งนานแล้ว พอเธอเห็
