็นไม่ตรงกัน ก็มักจะเถียงจนแยกกันเดินเสมอ การที่ทั้งคู่ออกไปด้วยกันไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์เลยจริงๆอวิ๋นตั่วเข็นจักรยานออกมาแล้วตรงไปยังถนนปูนซีเมนต์ที่อยู่กลางสวนทั้งสองฝั่งปลูกดอกไม้ต่างๆ ไว้เต็มทาง เป็นถนนสายเล็กที่วกวนล้อมอยู่รอบตัวบ้าน“พี่คะ พี่คอยจับข้างหลังไว้นะ หนูกลัวล้ม”อวิ๋นเฉียวนึกขึ้นได้ว่าตอนเริ่มขี่อวิ๋นตั่วจะยังขี่ได้ไม่นิ่ง เพื่อไม่ให้เธอล้ม ก็ต้องให้เขาคอยวิ่งอยู่ข้างหลังแน่ แต่แบบนี้มันเปลืองแรงมาก เขามองที่สวนบ้านตัวเองแวบหนึ่ง ถ้าวิ่งวนรอบนี้ไป หากไม่ตาย สภาพก็คงแย่ ไม่ได้การแล้ว รอบแรกตัวเองจะวิ่งตามไม่ได้เด็ดขาด เขามองอวี่เจ๋อพลางคิดว่า ถ้ารอบแรกให้อวี่เจ๋อเป็นคนสอน รอบต่อมาอวิ๋นตั่วก็น่ามีทักษะบ้างแล้ว ถึงตอนนั้นตัวเองค่อยเป็นคนสอน แบบนั้นจะได้ไม่เปลืองแรงมากพอคิดได้แบบนี้ เขาก็พูดกับอวิ๋นตั่วทันที “พี่ไม่ได้มีประสบการณ์เรื่องการสอน ให้อวี่เจ๋อสอนเธอก่อนแล้วกัน พี่จะคอยเรียนรู้อยู่ข้างๆ”“กลัวจะได้วิ่งตามล่ะสิ” อวี่เจ๋อพูดเบาๆ“นายเป็นคนให้จักรยานเธอนะ รอบแรกนายก็ต้องเป็นคนสอนสิ”อวิ๋นตั่วเริ่มไม่พอใจ “พวกพี่สองคนหมายความว่ายังไงคะ ไม่อยากสอนหนูใช่ไหม”
