กำลังตกลงไปในอุโมงค์นํ้าแข็ง“คุณครูหลิวบอกว่าลูกอยากจะขี่จักรยานไปโรงเรียนเองเหรอ” ชูยินถามอวิ๋นตั่วอวิ๋นตั่วพยักหน้า“ทำไมล่ะลูก”“หนูอยากรู้ว่าทิวทัศน์บนถนนระหว่างทางไปกลับเป็นยังไงบ้าง แล้วก็อยากจดจำความลำบากด้วย แบบนี้หนูจะได้ไม่อ้อยอิ่งตอนไปโรงเรียนไงคะอยากไปแบบสุดจิตสุดใจเลย ไม่ทำให้ตัวเองเสียใจทีหลังแน่ค่ะ”“แต่ลูกยังขี่จักรยานไม่เป็นเลยนะ”“ยังเหลืออีกเจ็ดวัน หนูเรียนได้ค่ะ”“ตกลงจ๊ะ ถ้าภายในเจ็ดวันนี้ลูกขี่จักรยานเป็น แม่จะให้ลูกขี่ไปโรงเรียน”“คุณแม่รับปากแล้วนะคะ!” อวิ๋นตั่วเดินเข้าไปกอดชูยิน หอมแก้มผู้เป็นแม่แล้วพูดว่า “ขอบคุณค่ะคุณแม่”“ไม่ต้องขอบคุณแม่หรอก ไปขอบคุณคุณครูหลิวนู่น แม่ว่าเขาก็พูดถูกนะ พวกเราจะโอบอุ้มลูกตลอดไปไม่ได้หรอก”“ขอบคุณค่ะคุณครูหลิว” อวิ๋นตั่วพูดพลางโค้งคำนับให้อวี่เจ๋ออวิ๋นเฉียวรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง “ทำไมผมพูดอะไรคุณแม่ไม่เห็นรับปากเลยพออวี่เจ๋อพูดทำไมรับปากล่ะครับ”“เพราะคุณครูหลิวพูดมีเหตุผลน่ะสิ แต่ลูกน่ะเอาแต่พูดจาเอาแต่ใจ” ชูยินอธิบาย“คุณแม่ลำเอียงนี่นา”ชูยินตัวหัวลูกชายเบาๆ อวิ๋นเฉียว “เจ้าเด็กไม่รักดี เลี้ยงจนโตขนาดนี้แล้วกลับมายอกย้อนแม่ได้ ทีแรกวันนี้ว่าจะพาลูกไปซื้อของสักหน่อย แต่ทำโทษให้สอนน้องขี่จักรยานดีกว่า”อวิ๋นเฉียวไม่สะทกสะท้านอะไร ยังไงก็ไม่มีอะไรจะซื้ออยู่ดี ถ้ามีของจำเป็นอะไรค่อยไปซื้อที่อังกฤษก็ได้ ถ้าออกไปตลาดกับชูยิน ทั้งคู่มีความเห
