วันเวลาดุจสายนํ้า คืนวันผันผ่านเหมือนลูกธนู ตอนเปิดเทอมเรามักจะเข้าใจประโยคนี้อย่างลึกซึ้งที่สุด อวิ๋นตั่วกำลังนับนิ้วตัวเองอยู่ เหมือนซัมเมอร์นี้ยังผ่านไปไม่เท่าไร ก็เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวันซะแล้วเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง คิดไปคิดมาแล้วก็นอนลงไปอีกครั้ง เหมือนกับว่าถ้านอนอยู่แบบนี้ จะช่วยหยุดเวลาของวันนี้เอาไว้ได้ชูยินเดินเข้ามาหาในห้องนอนเธอ รูดผ้าม่านเปิดออกแล้วพูดว่า “ยังไม่ตื่นอีกเหรอลูก พรุ่งนี้พี่เราจะกลับอังกฤษแล้วนะ วันนี้ลูกไปซื้อของเป็นเพื่อนพี่เขาหน่อยสิ”อวิ๋นตั่วพลิกตัว แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินชูยินจึงนั่งลงบนเตียงแล้วพูดว่า “อวิ๋นตั่ว แม่พูดกับลูกอยู่ได้ยินมั้ยจ๊ะ”“ไม่ได้ยินค่ะ!”ชูยินก็ไม่ได้โกรธ เธอก้มลงจูบลงบนหน้าผากของอวิ๋นตั่วหนึ่งที “รีบตื่นเร็วลูกรัก คุณครูหลิวมาแล้วนะ!”“จริงเหรอคะ!” อวิ๋นตั่วกระโจนลุกออกจากเตียง เดินเข้าไปเปลี่ยนชุดเดรสลายดอกไม้ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า“คุณครูหลิวสำคัญกว่าแม่กับพี่ชายอีกนะ แม่เรียกตั้งนานไม่ยอมลุก แต่พอได้ยินชื่อคุณครูหลิวก็ตื่นทันทีเลย” ชูยินยืนมองดูลูกสาวถักเปียอยู่ตรงประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า “ลูกทำแบบนี้พวกเราจะน้อยใจแล้วนะ”“แค่นี้ก็น้อยใจแล้วเหรอคะ แสดงว่าคุณแม่กับพี่ไม่มั่นใจในตัวเองน่ะสิ”อวิ๋นตั่ววิ่งลงมาจากชั้นบน แม่บ้านหลิวกำลังยกชาเขียวแก้วหนึ่งอกมาให้อวี่เจ๋อพอดี ใบชาสีเขียวลอยอยู่ในแก้วใส ไอสีขาวลอยขึ้น ใบชาเขียวคลายตัวออกช้าๆ แล้
