วค่อยๆ จมลงที่ก้นแก้วอวี่เจ๋อนึกถึงตอนที่เขามาบ้านครอบครัวหลิวครั้งแรก ชูยินถามว่าเขาจะดื่มอะไร พอเขาตอบว่าชาเขียว ชูยินก็รู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเด็กอายุน้อยเท่านี้จะดื่มชาเขียวได้ เธอจึงเรียกให้แม่บ้านหลิวชงชาปี้หลัวชุนมาแก้วหนึ่ง ชงแบบนี้มาเป็นเวลาหกปีแล้ว พออวี่เจ๋อมาที่นี่ แม่บ้านหลิวก็จะยกชาเขียวหอมกรุ่นออกมาเสิร์ฟให้อวิ๋นตั่วมองเขาดื่มชาเขียวแล้วรู้สึกอยากหัวเราะ “ตอนนี้มีวัยรุ่นที่ไหนเขาดื่มชากันจ๊ะ ไม่กลัวตัวเองจะแก่เหรอ”“ชาเป็นของมีประโยชน์ ดื่มแล้วช่วยชะลอวัย จะแก่ได้ยังไงกันครับ แล้วยิ่งเป็นชาที่แม่บ้านหลิวทำให้อีกด้วย” อวี่เจ๋อตอบ“คุณครูหลิวพูดจาน่าฟังจังนะคะ”แม่บ้านหลิวพูดพลางหัวเราะขณะที่ยังถือถาดรองถ้วยชาอยู่ในมือ ที่บ้านอวิ๋นไม่มีคำว่าคุณหนูหรือคุณชายคนรับใช้ทุกคนในบ้านต่างเรียกชื่อของอวิ๋นตั่วกับอวิ๋นเฉียวโดยตรง
แต่สำหรับอวี่เจ๋อ จะถูกเรียกว่าเรียกว่าคุณครูหลิวตามอวิ๋นตั่ว พอเป็นแบบนี้ตอนอยู่ที่บ้านอวิ๋น อวี่เจ๋อกลับดูอาวุโสกว่าอวิ๋นเฉียวเสียแล้วอวิ๋นเฉียวเองก็เคยพูดค้านว่า “เขาเป็นเพื่อนผมแท้ๆ ทำไมต้องเรียกว่าคุณครูด้วยล่ะครับ”ชูยินจึงบอกว่า “อยู่ที่บ้านเรา อวี่เจ๋อเป็นครูของน้องสาว ต้องให้เกียรติคุณครูสิ”คนทั้งบ้านอวิ๋นเรียกอวี่เจ๋อว่าคุณครู ตอนแรกเขาก็ไม่ชิน เพราะตัวเองก็ไม่ใช่คุณครู แต่ต่อมาก็ค่อยๆ ยอมรับได้ จะว่าไปพอนึกถึงตอนที่ร่วมงานกับองค์กรฝึกพนั
