กหนูที่สุด”อวิ๋นเฉียวไม่มีทางเลือก เขาจึงทานเข้าไปคำหนึ่ง“เป็นยังไงคะ?” อวิ๋นตั่วอดใจรอฟังผลไม่ไหว“ใช้ได้เลยล่ะ หวานดีนะ”“เหลวไหลน่า ซุปหวานก็ต้องหวานสิ จะให้มันขมหรือไงคะ”อวิ๋นเฉียวมองน้องสาวด้วยสีหน้าลำบากใจ คิดอยู่ว่าจะพูดความจริงดีไหม“ทำไมเหรอคะ หรือว่าขมจริงๆ?” อวิ๋นตั่วตกใจเพราะเห็นสีหน้าของพี่ชาย เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง ขนาดซุปหวานถ้วยเดียวยังทำได้ไม่ดีอีกเหรออวิ๋นเฉียวพยักหน้า “น้องสาว เธอสามารถต้มซุปหวานให้ออกมาเป็นรสขมได้ พี่ว่าเธอคงเป็นตำนาน”อวิ๋นตั่วใช้ช้อนตักซุปชิม เธอไม่ได้กลืนลงไปทันที ค่อยๆ ชิมรสชาติ…ขมอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วย“เป็นไปไม่ได้หรอก หนูใส่นํ้าตาลลงไปแล้วนะ ทำตามตำราเป๊ะเลย”อวิ๋นเฉียวลูบหัวน้องสาวแล้วพูดว่า “พยายามต่อไปนะ อย่าให้ความลำบากทำให้เธอยอมแพ้ล่ะ!”เขาลุกยืนแล้วเดินขึ้นบ้านไป อวิ๋นตั่วพูดตามหลังว่า“ขอบคุณนะคะพี่ชาย ต่อไปหนูจะทำอาหารให้พี่ชิมทุกวันเลย!”อวิ๋นเฉียวเอามือตบหน้าผากแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ มีน้องสาวแบบนี้เห็นทีเขาจะต้องรีบกลับอังกฤษแล้วล่ะ
