เที่ยวจนถึงตีสองถึงได้กลับมาบ้าน ขณะที่อวิ๋นตั่วหลับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกแล้ว เขาผลักร่างของอวิ๋นตั่วเบาๆ “น้องสาว ทำไมมานอนอยู่ตรงล่ะ”อวิ๋นตั่วลุกขึ้นนั่งพลางเอามือขยี้ตา “กลับมาแล้วเหรอคะ หนูรอพี่ตั้งนาน”“รอพี่? ดึกขนาดนี้แล้วทำไมยังรอพี่อีก” อวิ๋นเฉียวรู้สึกซาบซึ้งใจ “รอพี่ทำไมเหรอ?”“พี่นั่งรอตรงนี้แป๊บหนึ่งนะคะ”อวิ๋นตั่วกดตัวพี่ชายให้นั่งลงบนโซฟาเธอวิ่งเข้าไปในครัว จากนั้นไม่นานก็เดินถือถ้วยซุปออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม “หนูบอกแล้วไงว่าวันนี้จะทำซุปหวานให้พี่ทาน เป็นยังไงคะ หนูรักษาคำพูดดีไหมล่ะ”“สาวน้อยรักษาคำพูดได้ดีอย่างไม่มีใครเทียบได้เลยล่ะ!” อวิ๋นเฉียวนึกถึงฝีมือปกติของเธอขณะที่มองดูถ้วยซุปนั่น ในใจก็รู้สึกต่อต้านขึ้นมา “เธอก็รู้ว่าพี่ไม่กินของหวานตอนดึก พี่กลัวอ้วน”“พี่ทั้งหล่อทั้งรวย แค่อ้วนนิดหน่อยสาวๆ คงไม่ถือหรอกค่ะ แถมหนูก็รอพี่มาทั้งคืนแล้วด้วย” เธอยกถ้วยไปไว้ตรงหน้าอวิ๋นเฉียวพร้อมพูดว่า “พี่ชายขอร้องนะคะ!”“ตอนเธอทำเสร็จทำไมไม่ลองชิมดูสักหน่อยล่ะ ทำไมต้องให้พี่กลับมาชิมเป็นคนแรกด้วย”“หนูอ่านในหนังสือมา เขาบอกว่าถ้าชิมอาหารที่ตัวเองทำ เราจะแยกรสชาติไม่ออกค่ะ”“เธอก็ให้คุณแม่ชิมได้นี่”“คุณแม่เล่นไพ่นกกระจอกอยู่นี่คะ ถ้าให้ชิมกันทั้งวงไพ่ แล้วมันไม่อร่อยขึ้นมาหนูก็เสียหน้าแย่น่ะสิ หนูแอบอยู่ในครัวไม่กล้าออกไปเลยค่ะ”“เธอก็เลยมุ่งมาทำร้ายพี่แทนใช่ไหมล่ะ”“ก็หนูรู้ไงว่าพี่ชายรั
