อวิ๋นตั่วนั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่ในรถ ทำไมเธอถึงได้ไร้ประโยชน์แบบนี้นะเวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เธอยังทำอาหารให้ดีไม่ได้เลย ทำให้พี่อวี่เจ๋อต้องกินอาหารที่ไม่อร่อย! และที่น่าขำก็คือ ยังโลกสวยคิดว่าตัวเองทำอาหารเก่งอีกตอนที่เธอกลับถึงบ้าน ดวงตาทั้งสองข้างของเธอก็บวมเป่งเหมือนลูกท้ออวิ๋นเฉียวพบความผิดปกติของน้องสาวก่อนใคร “ตาเป็นอะไรน่ะ เธอร้องไห้มาเหรอ”อวิ๋นตั่วไม่สนใจเขา เธอเดินตรงเข้าไปที่ห้องครัว แต่ของที่อยู่ในครัวกลับถูกแม่บ้านหลิวเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว“อาหารที่หนูทำล่ะคะ” อวิ๋นตั่วถามขณะที่จ้องแม่บ้านหลิวแม่บ้านหลิวรู้สึกว่าวันนี้นํ้าเสียงของอวิ๋นตั่วแปลกไป ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยใช้นํ้าเสียงแบบนี้คุยกับตนมาก่อน เพราะครูสอนพิเศษของบ้านอวิ๋นไม่อนุญาตให้ทำแบบนั้น“ป้า…ป้ากับคุณหวงกินไปแล้วค่ะ” แม่บ้านหลิวตอบ“อร่อยไหมคะ”“อร่อยค่ะ”อวิ๋นตั่วจ้องไปที่แม่บ้านหลิวแวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องครัวไป เธอชนเข้ากับอวิ๋นเฉียวที่เดินตามมาพอดี“เป็นอะไรไปน่ะ เดือดเป็นฟืนเป็นไฟซะขนาดนี้?” อวิ๋นเฉียวถาม“ทุกคนหลอกหนู เห็นๆ กันอยู่ว่าอาหารมันไม่อร่อย แล้วยังจะบอกว่าอร่อยอีก จนป่านนี้ก็ยังไม่มีใครพูดความจริงกับหนูสักคน ทำเหมือนหนูเป็นคนโง่ แถมยังลอยหน้าลอยตาเอาไปให้พี่อวี่เจ๋อกินอีก” อวิ๋นตั่วว่าอวิ๋นเฉียวถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “ขนาดนั้นเลยเหรอ? พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร แค่เรื่องทำอาหารเอง”“จะไม่ถึ
