นะเนี่ยทำไมไม่ไปเขียนนิยายซะล่ะ”“ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น เรื่องที่ทุกคนปิดปากเงียบไม่บอกหนู พี่จะอธิบายยังไงคะ”“ที่ทำแบบนี้ เพราะกลัวจะทำให้เธอเสียหน้ายังไงล่ะ”“ถ้าทุกคนพูดออกมาเร็วกว่านี้ วันนี้หนูก็คงไม่เสียหน้าหรอกค่ะ!”“อวี่เจ๋อว่าเธอเหรอ เขาว่าเธอรุนแรงมากๆ เลยใช่ไหม”อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “พี่เขาไม่ได้พูดอะไรค่ะ แถมบอกอีกว่าไม่ได้รสชาติแย่ขนาดนั้น”“แล้วเธอเสียใจอะไรกันล่ะ”“หลินเพียวเพียวค่ะ เธอบอกว่าอาหารที่หนูทำคือยาพิษ! ” อวิ๋นตั่วยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ ทำไมอาหารที่เธอตั้งใจทำถึงกลายเป็นยาพิษไปได้ล่ะ ถึงแม้จะรสชาติแย่ไปหน่อย แต่ก็ไม่ถึงขนาดว่าเป็นยาพิษหรอกมั้ง“หลินเพียวเพียวว่าเธอเหรอ เขามีสิทธิ์อะไรมาว่าเธอเนี่ย” อวิ๋นเฉียวเท้าเอวเดินกลับไปกลับมา แล้วจู่ๆ ก็หยุดเดินพร้อมกับพูดว่า “พี่รู้แล้ว เขาต้องอิจฉาเธอแน่ๆ เลยตั้งใจจะให้ร้ายเธอ ตอนอยู่มัธยมปลายเขาส่งจดหมายรักให้อวี่เจ๋อด้วย แต่อวี่เจ๋อไม่สนใจ ตอนนี้เธอยังไม่เลิกล้มความคิดไง พอเห็นผู้หญิงอยู่ข้างกายอวี่เจ๋อก็เลยรู้สึกว่าเป็นศัตรูหัวใจ เธอหวาดระแวงน่ะ เธออย่าเก็บคำพูดพวกนั้นมาใส่ใจเลย”ถ้าฝีมือทำอาหารของอวิ๋นตั่วพอใช้ได้อยู่บ้าง เธอคงก็ไม่เก็บคำพูดหลินเพียวเพียวมาใส่ใจแน่ แต่ตอนนี้ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าคำพูดนั้นคือความจริง แม้จะใส่สีตีไข่ไปบ้าง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือความจริง จะไม่เก็บมาใส่ใจได้ยังไงกัน————————————————–
