อวิ๋นตั่วทำอาหารออกมาด้วยความยากลำบาก แต่กลับไม่มีใครกินดังนั้นเธอจึงต้องจำใจส่งไปให้อวี่เจ๋อ เธอทำท่าทางราวกับจำใจส่งมา ไม่ได้ตั้งใจที่อยากจะส่งให้ แต่เป็นเพราะทำออกมาแล้วไม่มีคนกิน ถ้าไม่มีใครกินมันก็จะสิ้นเปลืองใช่ไหมล่ะ ดังนั้นจึงต้องผิดคำพูด เพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆอวี่เจ๋อเองก็จำใจกิน เพราะฝีมือของอวิ๋นตั่วนั้นไม่ได้ถือว่าดีนัก เธอสามารถทำขนมหวานออกมาให้เค็มได้ ทำของสดออกมาให้ขมได้ พออวี่ซีกับหลินเพียวเพียวมาเยี่ยม แล้วเห็นอาหารบนโต๊ะ ก็ถูกหลอกเอาด้วยรูปร่างหน้าตาของอาหาร กินเข้าไปหนึ่งคำ ก็ต้องแย่งกันวิ่งเข้าห้องนํ้า“อาหารแบบนี้พี่ก็ยังกล้ากินอีกเหรอ” อวี่ซีถามพี่ชาย“พี่ไม่อยากทำร้ายเธอ” อวี่เจ๋อว่าคำตอบอย่างที่คนเป็นน้องก็ว่าด้วยท่าทางจริงจัง “พี่คะ การสนับสนุนส่งเสริมอย่างเหมาะสมน่ะ มันสามารถช่วยให้คนก้าวหน้าได้ แต่การสนับสนุนแบบไม่มีหลักการแบบนี้มันเรียกว่าให้ท้าย พี่กำลังชักนำเธอไปในทิศทางของฆาตกร!”“ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกน่ะ” มือของอวี่เจ๋อยังคงคีบอาหารเข้าปาก เคี้ยวหงุบหงับด้วยท่าทางอร่อย “มันไม่ได้โอเวอร์อย่างที่พวกเธอบอกสักหน่อย”“ประสาทรับรสของพี่ต้องมีปัญหาแน่! ” อวี่ซีกับหลินเพียวเพียวเห็นตรงกันขึ้นมาทันทีพอดีกับที่อวิ๋นตั่วเดินเข้ามา เธอก็ได้ยินพวกเขาพูดถึงเรื่องรสชาติ เด็กสาวจึงเอ่ยถาม “รสเป็นยังไงเหรอคะ”“อวิ๋นตั่ว อาหารที่เธอทำ เธอกินเองเหรอ?” หลินเพ
