ียวเพียวถามอวิ๋นตั่วสายหน้า ไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจที่จะไม่กิน เพียงแต่ทุกครั้งหลังทำเสร็จเธอคิดถึงแต่ว่าจะเอาไปให้อวี่เจ๋อชิมก่อน ดังนั้นจึงห่อมาโรงพยาบาล สุดท้ายอวี่เจ๋อก็กินมันจนหมด เธอก็เลยไม่ได้กิน ถ้าเหลืออยู่ที่บ้าน กว่าเธอจะกลับถึงบ้าน แม่บ้านหลิวก็เก็บกวาดหมดแล้ว“เธอกำลังวางยาพิษอยู่รู้หรือเปล่า” สีหน้าของหลินเพียวเพียวดูจริงจังยามพูดออกมาอวิ๋นตั่วแยกไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังล้อเล่นหรือกำลังกล่าวหาเธอจริงๆ
แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหนเธอก็รับไว้ไม่ได้ “ไม่ใช่นะคะ หนูจะวางยาพี่อวี่เจ๋อได้ยังไง หนูแค่อยากเอาอาหารมาแบ่งปันให้เขาเท่านั้นเอง!”“งั้นเธอก็ลองชิมสิ” หลินเพียวเพียวคีบอาหารส่งให้กับอวิ๋นตั่วเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้วางยาอวี่เจ๋อ เธอจึงกินมันเข้าไปอย่างไม่ลังเลหลังจากนั้นก็พุ่งเข้าห้องนํ้าไปอย่างไม่ลังเลเช่นกัน สีหน้าที่กลับออกมาไม่ต่างกับตับหมูเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเพราะอับอายหรือเพราะที่อาเจียนไปเมื่อครู่กันแน่“มันไม่อร่อยเลยสักนิด ทำไมพี่ไม่บอกหนูล่ะ” อวิ๋นตั่วเงยหน้ามองอวี่เจ๋อพร้อมตำหนิเล็กน้อย “ถ้าพี่ไม่ออกความเห็นแบบนี้ หนูจะพัฒนาได้ยังไงล่ะคะ”อวี่เจ๋อไม่คิดจริงๆ ว่าสุดท้ายเรื่องนี้จะกลายเป็นความผิดของเขา เขามองอวิ๋นตั่วด้วยความตะลึงหลินเพียวเพียวที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นอวิ๋นตั่วเอาความผิดโยนให้อวี่เจ๋อแต่อวี่เจ๋อก็เงียบ ไม่พูดไม่จา ราวกับยอมรับว่าเป็นความผิดของตัวเอง ก็ทำให
