ถ้าเขาท่องไม่ได้ก็ห้ามบอกให้เธอท่องมันอีก ผลก็คือสามวันหลังจากนั้น อวี่เจ๋อสามารถท่องกลอนราชวงศ์ถังที่เธอพูดชื่อมาทั้งหมดได้อย่างคล่องปรื๋อ แม้แต่หน้าไหน บทไหน ก็พูดออกมาได้อย่างชัดเจน จากนั้นเป็นต้นมา อวิ๋นตั่วจึงเชื่อฟัง จนถึงตอนนี้ เธอก็ไม่เคยพูดอีกเลยว่าจะไม่ท่องบทกวีราชวงศ์ถัง“ก็ได้ค่ะ ต่อไปหนูจะไม่มาส่งอาหารให้พี่แล้ว” อวิ๋นตั่วรับปากอย่างไม่เต็มใจนักอวิ๋นตั่วเก็บใส่กระบอกเก็บความร้อน แล้ววางไว้ตรงตู้บนหัวเตียงผู้ป่วยเตียงที่อยู่ข้างกันพูดเตือนขึ้นมาว่า “หนูจ๊ะ ตอนนี้อากาศร้อน พอกินเสร็จแล้วรีบเก็บถ้วยเก็บชามดีกว่านะ”“ค่ะ!” อวิ๋นตั่วยังเชื่อฟังคำพูดของคนอื่นอยู่ นี่คือสิ่งที่อวิ๋นเฉียวเคยบอกเธอ ฟังผู้มีประสบการณ์ไว้มากๆ ตัวเธอเองจะได้หกล้มน้อยหน่อย ตอนที่อวิ๋นเฉียวสอนคนอื่นนั้น ท่าทางของเขาก็ดูจะเข้าใจที แต่พอถึงทีของตัวเองดันสับสน หกล้มเยอะขนาดนั้น และก็ยังไม่ฟังคนอื่นอีกอวิ๋นตั่วหยิบกระบอกกำลังที่จะนำไปล้าง อวี่เจ๋อก็นึกขึ้นได้ว่าหนูน้อยคนนี้ สิบนิ้วไม่เคยเปรอะเปื้อน จะไปล้างอะไรได้ที่ไหนกัน อย่างนั้นเขาก็รีบพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวพี่ไปล้างเอง”พออวิ๋นตั่วได้ยิน เธอก็รีบโบกมือ “พี่ไม่ต้องขยับตัวค่ะ เดี๋ยวหนูไปล้างเอง”“เธอล้างเป็นเหรอไง” อวี่เจ๋อเผลอพูดความในใจออกมาคำถามนี้ของเขาทำเอาอวิ๋นตั่วรู้สึกโกรธขึ้นมาเสียแล้ว “ในสายตาของพี่หนูก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์ใช่มั้ยคะ”
