อวิ๋นตั่วเองเมื่อถึงโรงพยาบาลแล้วถึงได้รู้ว่าอวี่เจ๋อเปลี่ยนห้องพักผู้ป่วยตอนที่เธอหาห้องผู้ป่วยธรรมดานั่นเจอ อวี่เจ๋อก็ลุกจากเตียงออกไปแล้ว“เขาไปไหนแล้วคะ” อวิ๋นตั่วถามคนไข้ที่อยู่ในห้องเดียวกัน“ไม่รู้เหมือนกัน คงจะออกไปเดินเล่นน่ะ”อวิ๋นตั่วบอกให้แม่บ้านหลิวนำอาหารเช้าไปวางไว้ก่อน ส่วนตัวเองจะออกไปหาอวี่เจ๋อ“ป้าไปรอคุณหนูบนรถดีมั้ยคะ” แม่บ้านหลิวถาม“ไม่ต้องหรอกค่ะ ป้ากับลุงหูกลับไปก่อนเลยก็ได้ค่ะ”อวิ๋นตั่วเดินไปที่สวนดอกไม้ของโรงพยาบาล เธอมองเห็นอวี่เจ๋อขณะที่ตัวเองอยู่ใต้ดอกดอกวิสทีเรีย มือข้างหนึ่งของเขายังใส่เฝือกคล้องอยู่กับคอพิงอยู่กับต้นไม้พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่างอวิ๋นตั่ววิ่งไปข้างหลังของเขา แล้วขึ้นเหยียบบนม้านั่งหินอ่อนข้างอุโมงค์ดอกไม้ก่อนที่จะปิดตาของอวี่เจ๋อไว้ แล้วดัดเสียงถามว่า “ทายซินี่ใครเอ่ย?”“อวิ๋นตั่ว”อวิ๋นตั่วคลายมืออก พออวี่เจ๋อหันหน้ามา เขาก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ปากเชิดขึ้นจนแทบจะแขวนขวดไว้บนนั้นได้“เป็นอะไรไปล่ะ”“แป๊บเดียวก็ทายถูกแล้วได้ยังไงกัน ไม่เห็นสนุกเลย”อวี่เจ๋อหัวเราะออกมาแล้วว่า “งั้นเดี๋ยวพี่เดาอีกรอบดีไหม”อวี่เจ๋อหันกลับไป อวิ๋นตั่วปิดตาของเขาไว้อีกครั้งแล้วถามว่า “ทายซิ นี่ใครเอ่ย?”“อวี่ซี?”“ไม่ถูก”“สือเหยียน?”“ก็ไม่ถูกอีก”“อวิ๋นตั่ว?”“ถูกต้องค่ะ!” อวิ๋นตั่วคลายมือออก กระโดดลงจากม้าหิน “หนูเอาของกินอร่อยๆ มาให้พี่ด้วย รีบไปชิมเร็วค่ะ ถ้าเย็นแ
