มั้ยล่ะคะ”“นั่นเป็นเพราะพี่เธอไม่ตั้งใจฝึกต่างหาก” อวี่เจ๋อเรียกร้องความเป็นธรรมให้เทควันโด ก็เทควันโดมันไปก่อความยุ่งยากให้ใครเข้าล่ะ ถึงต้องถูกทำให้เสียชื่อแบบนี้“ยังไงซะ สิ่งที่หนูเคยเรียนก่อนหน้านี้ก็มีแต่สิ่งที่ไม่อยากเรียน”“งั้นเธออยากเรียนอะไรล่ะ?”อวิ๋นตั่วคิดอยู่พักหนึ่ง “หนูอยากเรียนขี่จักรยานมาตลอดเลยค่ะ หนูอยากขี่จักรยานไปโรงเรียนเอง”“มันยากไปหน่อยสำหรับเธอนะ แม่เธอคงจะเป็นห่วง”อวิ๋นตั่วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “พี่ดูสิคะ ชีวิตคนเราก็ต้องจำใจแบบนี้แหละ”อวี่เจ๋อมองเธอทำท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ รู้สึกช่างน่าขำจริงๆ “เธอเพิ่งอายุเท่าไหร่เอง รู้จักคำว่าจำใจแล้วเหรอไง”“แค่คำๆ นี้ต้องใช้ประสบการณ์ชีวิตกี่ปีถึงจะเข้าใจคะ” ทั้งคู่เดินมาถึงห้องผู้ป่วยพอดี อวิ๋นตั่วเปิดประตู ให้อวี่เจ๋อเข้าไปก่อน “พูดตามตรงเลยนะหนูรู้สึกว่าช่วงเวลาที่จำใจที่สุดในชีวิต ก็คือตอนที่เด็กอย่างพวกเรายังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ อะไรก็ยังตัดสินใจเองไม่ได้ ขนาดจะเรียนอะไรยังต้องให้ผู้ใหญ่วางแผนให้เลย แต่พวกเขามักจะวางแผนสิ่งที่พวกเราไม่อยากเรียนเสมอ ชีวิตพวกเราก็เลยถูกทำลายแบบนี้อย่างไรล่ะคะ”อวี่เจ๋อตกตะลึง “ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?”“หรือว่าชีวิตของคนๆ หนึ่งจะตัดสินใจตอนเด็กๆ ว่าอยากเรียนอะไรไม่ได้หรือคะ?”อวี่เจ๋อพยักหน้า เหมือนว่าสิ่งเหล่านั้นจะมีเหตุผลอยู่บ้าง————————————————–
