้องสาวแท้ๆ ของพี่ถึงได้ทิ้งพี่ไปในช่วงวิกฤตแบบนั้นได้”“นี่ยังจะให้พี่พิจารณาตัวเองอีกเหรอ” อวี่เจ๋อไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลยจริงๆอวี่ซีพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง “แน่นอนว่าพี่ต้องพิจารณาตัวเอง หนูเด็กกว่าพี่ มาอยู่บนโลกนี้ก็ควรให้พี่ชายปกป้อง คอยทะนุถนอมให้เติบโตสิคะแต่จากประสบการณ์ชีวิตยี่สิบปีมานี้ แทบจะนึกไม่ออกเลยว่าพี่เคยทำเรื่องอะไรให้ซาบซึ้งใจเป็นพิเศษบ้าง ไม่ใช่เพราะพี่ดูแลหนูไม่ดีเหรอคะ ตอนหน้าสิ่วหน้าขวานหนูถึงได้ทิ้งพี่ไป”“โอเค ถือว่าพี่ผิดเอง ต่อไปพี่จะไม่หวังอะไรกับเธออีกแล้ว แล้วก็ไม่ต้องมาเยี่ยมพี่แล้วด้วย บาย”“บายก็บาย ตอนแรกคิดว่าถ้าพี่ยังอยู่ห้อง VIP จะนอนเฝ้าไข้พี่ซะหน่อย ในเมื่อพี่อยู่ที่นี่แล้ว งั้นหนูกลับละ” อวี่ซีหมุนตัวกลับมา “พ่อคะ แม่คะ เรากลับกันเถอะ”ตั้งแต่สองสามีภรรยาครอบครัวหลิวมาถึงโรงพยาบาล ก็แทบจะไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ ได้แต่ฟังสองพี่น้องคู่นี้ปะทะฝีปากกันฟางผิงหั่นแอปเปิ้ลครึ่งลูกวางไว้บนตู้ตรงหัวเตียง แล้วพูดกำชับกับลูกชายว่า “แม่หั่นไว้แค่ครึ่งเดียว ค่อยๆ ทานนะลูก แม่กลับก่อนนะ…”ยังพูดไม่ทันจบประโยค ผู้เป็นแม่ก็โดนอวี่ซีดึงไปที่ประตูซะแล้วหลิวฮ่าวตงเองก็ลุกยืนขึ้นเช่นกัน “ถ้างั้นพ่อก็กลับเหมือนกัน มีเรื่องอะไรโทรมาที่บ้านนะลูก อย่าเอาแต่รบกวนครอบครัวอวิ๋น พวกเขามีบ้านมีกิจการใหญ่โต พอได้ลงมือทำอะไรก็ฟุ่มเฟือยหรูหรา พ่อกลัวว่าอายุน้อยๆอย่างลูกจะแบกรับ
