มันไม่ไหว กลับจะขัดลาภเสียด้วยซํ้าไป”อวี่เจ๋อตกปากรับคำ “ผมจะจำไว้ครับ”อวิ๋นตั่วเป็นคนรักษาสัจจะมาก เมื่อพูดออกมาแล้วเธอก็ต้องทำให้ได้
หากทำไม่ได้ก็จะไม่พูด นี่คือสิ่งที่อวี่เจ๋อสอนเธอเมื่อนานมาแล้ว เธอเองก็จดจำมันมาตลอดในเมื่อพูดแล้วว่าจะเป็นมือขวาให้อวี่เจ๋อ แน่นอนว่าก็ต้องทำให้ได้ เพราะแบบนั้นเธอจึงตื่นแต่เช้า ให้แม่บ้านหลิวตุ๋นไก่หนึ่งตัว ไก่ที่ครอบครัวอวิ๋นรับประทาน เป็นไก่บ้านที่ส่งคนไปซื้อมาจากชนบท ไก่ประเภทนี้ตั้งแต่เกิดมาจะไม่ได้กินอาหารสัตว์เลย ถูกเลี้ยงแบบปล่อยขึ้นเขาไปหาแมลงกินเอง เนื้อของมันจึงแน่นเป็นพิเศษ ตุ๋นไฟอ่อนๆ สักสองชั่วโมง ใส่เกลือลงไปเล็กน้อยไม่ต้องใส่ผงชูรสก็อร่อยแล้วอวิ๋นตั่วตื่นนอนตั้งแต่ตีห้า แต่แม่บ้านหลิวบอกกับเธอว่า “อวิ๋นตั่วจ๊ะ หนูไปนอนก่อน พอเสร็จแล้วจะเรียกนะ”“ไม่ได้หรอกค่ะ หนูต้องคอยดูด้วยตัวเอง”“ตื่นเช้าขนาดนี้ เดี๋ยวจะง่วงเอานะ”“งั้นหนูนอนงีบสักครู่นะคะ พอเสร็จแล้วเรียกหนูด้วยนะ”“ได้จ้ะ ถ้าเสร็จแล้ว ป้าจะหาหม้อดินมาใส่
แล้วไปส่งกับหนูที่โรงพยาบาลนะ บอกคุณครูหลิวว่า นี่เป็นไก่ที่อวิ๋นตั่วน้อยของเราตุ๋นเองเลย”อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “หนูแย่งผลงานป้าไม่ได้หรอกค่ะ อีกอย่างถ้าบอกว่าหนูตุ๋นเอง คุณครูหลิวก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน”แม่บ้านหลิวถูจมูกของอวิ๋นตั่วเบาๆ ทีหนึ่ง “สมกับเป็นนักเรียนของคุณครูหลิวจริงๆ เลย นับวันจะยิ่งน่ารักขึ้นทุกวันแล้วนะเนี่ย!”
