“คุณพยาบาลครับ ขอเราอยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม” อวิ๋นเฉียวใช้แผนหนุ่มหล่อในการอ้อนวอนพยาบาลสาวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสนใจอวิ๋นเฉียว เธอเพียงยื่นปรอทวัดไข้ให้อวี่เจ๋อเอาวางไว้ใต้ลิ้น “มันเป็นกฎของโรงพยาบาลค่ะ เวลาเยี่ยมแต่ละครั้งไม่เกินหนึ่งชั่วโมง พวกคุณอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้วคะ”“แต่นี่เป็นห้อง VIP นะครับ” อวิ๋นเฉียวรู้สึกว่าในเมื่อจ่ายเงินอยู่ห้องVIP แล้วเท่ากับจ่ายเงินสิทธิ์ VIP ด้วย ไม่อย่างนั้นจะจ่ายเงินไปทำไมกัน“VIPก็เป็นโรงพยาบาล ต้องเคารพกฎของโรงพยาบาลนะคะ”พยาบาลสาวเอ่ยด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบอวิ๋นเฉียวไม่คิดมาก่อนเลยว่านอกจากแผนหนุ่มหล่อของตัวเองจะใช้ไม่ได้ผลแล้ว ยังจะต้องมาถูกสอนแบบนี้อีก เขาไม่เคยล้มเหลวแบบนี้มาก่อนเลยเพราะอย่างนั้นจึงตัดสินใจว่าจะมองพยาบาลสาวคนนี้ดีขึ้นอีกหน่อย “คุณเพิ่งเรียนจบ เพิ่งถูกรับเข้าทำงานที่นี่ใช่ไหม”“ใช่ค่ะ”“ว่าแล้วเชียว นอกจากมือใหม่แล้ว ใครจะไปสนใจเรื่องกฎกัน!”“กรุณาอย่าดูถูกความเป็นมืออาชีพของฉันค่ะ”“ว๊าวว รู้จักความเป็นมืออาชีพด้วยเหรอเนี่ย เยี่ยมจริงๆ แล้วรู้ไหมว่าคำนั้นเขียนยังไง”คนอื่นๆ ยังไม่ทันเข้าใจความหมาย อวิ๋นเฉียวที่เมื่อครู่ยังทำหน้าทะเล้นเรียกพยาบาลสาว อยู่ดีๆ พูดออกมาไม่ถึงสองประโยคก็ราวกับไปฆ่าพ่อแม่ใครเข้า พยาบาลสาวโกรธจนหน้าแดง แววตาเหมือนมีไฟกำลังลุกโชนอวี่เจ๋อเมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดี เขาจึงรีบเข้าไกล่เกลี่ย “ฉันอยากพักแล้ว พวกเธ
