มือขวาของอวี่เจ๋อต้องเข้าเฝือก ถูกผ้าพันไว้หลายชั้น และคล้องไว้เอาไว้ที่คอ อวี่ซีกับอวิ๋นเฉียวยืนก้มหน้านิ่งชิดผนัง ท่าทางราวกับเป็นนักโทษสองคนอวิ๋นตั่วยืนอยู่ข้างเตียง นํ้าตาของเธอยังคงไหลไม่หยุด “แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะคะ เมื่อไหร่ถึงจะหายล่ะ จะมีโรคแทรกซ้อนอะไรหรือเปล่า……”เธอเกลียดตัวเองเหลือเกิน ทำไมถึงได้ลนลานแบบนั้น ถ้าเธอไม่ลนลานไม่เสียการทรงตัวแล้วตกลงมาแบบนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะอวี่เจ๋อกอดเธอไว้ได้ทันเวลา คนที่ตกลงมาเจ็บตัวคงเป็นตัวเธอเองแน่ๆแถมมือที่บาดเจ็บก็เป็นมือข้างขวา เป็นข้างที่อวี่เจ๋อถนัด ทั้งเขียนหนังสือกินข้าว และทำทุกอย่าง หลังจากนี้เขาคงต้องลำบากมากแน่ๆอวี่เจ๋อช่วยเช็ดนํ้าตาให้อวิ๋นตั่ว ก่อนที่จะเอ่ยปลอบใจ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเข้าเฝือกแล้วก็ใช้ชีวิตได้ตามปกติแล้วล่ะ”แต่อวิ๋นตั่วไม่เชื่อ ถึงขั้นกระดูกหัก ต่อให้ต่อกลับแล้ว ก็ไม่มีทางเหมือนเดิมแน่ๆ มันจะกลับเป็นเหมือนเดิมได้ยังไงล่ะเธอยกมือเช็ดนํ้าตา “พี่อยากกินอะไรบอกหนูได้เลยนะคะ ถ้าไม่ลำบากหนูจะป้อนเอง ต่อไปหนูจะมาหาทุกวัน อะไรที่ต้องใช้มือขวาทำ ให้หนูทำแทนได้เลย ตั้งแต่วันนี้ไป หนูจะเป็นมือขวาของพี่เอง”หลังจากตัดสินใจได้แล้ว อวิ๋นตั่วก็ให้อภัยตัวเอง“เห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วเหมือนแขนขวาของพี่จะไม่หายดีเลย มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นสักหน่อย จริงๆ นะ!”“พี่แขนหักเพราะช่วยหนู ถือเป็นบุณคุณยิ่งใหญ่”พอได้ยินแบบนั้น อวิ๋นเฉียวก็ร้อ
