“นี่ฉันกำลังช่วยอยู่นะ เพราะถึงยังไงก็ไม่ใช่ฉันที่เป็นคนอยากจะอ่านหนังสือนั่น แล้วแต่ก็แล้วกัน” อวิ๋นเฉียวรู้สึกโมโหขึ้นมา เมื่อความปรารถนาดีของตนกลายเป็นเหมือนการทำคุณบูชาโทษ“ก็ได้” เมื่ออวิ๋นตั่วเห็นพี่ชายโกรธแล้วก็ได้แต่ยินยอมให้คนเป็นพี่ลองแบกตัวเองดูสักครั้งอวิ๋นเฉียวขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ โดยมีอวี่เจ๋อกับอวี่ซีช่วยประคองเขาอยู่ข้างล่าง ในตอนนั้นเองที่รู้สึกว่า เรื่องที่มันเหมือนจะง่าย แต่พอเอาเข้าจริงก็เป็นเรื่องที่ยุ่งยากอยู่ไม่น้อยเลย อวิ๋นเฉียวเป็นคนบ้าจี้ พอสองพี่น้องครอบครัวหลิวจับเข้าที่ข้อเท้าของเขา เจ้าตัวก็หัวเราะก๊ากออกมา สองขายกขึ้นเตะไปมา หลังจากที่อวี่ซีกับอวี่เจ๋อถูกเขาเตะออกไปแล้วก็ไม่กล้าเข้าใกล้อีก“ต้องเว่อร์ขนาดนั้นเลยไหมเนี่ย” อวี่ซีไม่เข้าใจกับการกระทำของอวิ๋นเฉียวเลยสักนิด“มีคนมาจับข้อเท้าแบบนี้นี่เกินรับไหวจริงๆ อีกอย่าง มือของพวกเธอก็เย็นซะขนาดนั้น เหมือนถูกผีจับข้อเท้าไม่มีผิดเลย” อวิ๋นเฉียวอธิบาย“นายนี่มันกวนโอ๊ยชะมัด!” อวี่ซีเป็นคนพูดจริงทำจริง เมื่อพูดแล้วก็ลงมือทำจริงๆอวิ๋นเฉียวตกใจจนรีบกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วพูดอธิบาย“ฉันแค่เปรียบเทียบ แค่เปรียบเทียบเท่านั้นเอง”“พี่มาทำเองดีกว่า!” อวี่ซีจงใจทำให้อวิ๋นเฉียวรู้สึกสุดจะทน วิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้คนคนหนึ่งขายหน้านั้นคือทำให้เขารู้ว่าเรื่องที่เขาทำไม่ได้ คนอื่นนั้นสามารถทำได้แน่นอนว่าอวี่เจ๋อเข้าใจความหมาย
