อวี่ซีประหลาดใจกับสิ่งที่เธอค้นพบ ตัวเองเริ่มจะเห็นใจคุณชายคนนี้บ้างแล้ว ไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองคนเดียว ภายนอกเขาที่ดูใช้ชีวิตไร้สาระไปวันๆ ก็เพื่อซ่อนความว่างเปล่าและความเหงาในหัวใจของเขาเท่านั้นเห็นใจก็ส่วนเห็นใจ แต่เธอก็อดที่จะหัวเราะเยาะอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี “ได้ข่าวว่าพี่เปลี่ยนแฟนใหม่อีกแล้วเหรอ”อวิ๋นเฉียวลุกขึ้นนั่ง พูดกลับไปด้วยท่าทางไม่ยอมแพ้เช่นกัน “ได้ข่าวว่าเธอมีแฟนแล้วเหรอ? ให้ฉันช่วยสแกนไหมล่ะ อย่าไปคบกับผู้ชายไม่ดีเชียวระวังจะเสียเปรียบเอา!”“นี่ ปากเสียน่า!” ความเห็นใจที่อวี่ซีมีต่ออวิ๋นเฉียวพลันหายไปหมดสิ้นในชั่วพริบตาเดียว เธอกับนายคนนี้หาทางพูดคุยกันดีๆ ไม่ได้เลยตอนที่เธอลุกยืนขึ้น และกำลังจะเดินจากไป อวิ๋นเฉียวก็เดินตามหลัง
พลางหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันพูดจริงๆ นะ เวลาผู้หญิงมีความรักน่ะ ทางที่ดีก็เผื่อใจเอาไว้บ้าง อย่าทุ่มเทเกินไปนัก มันจะดีกับพวกเธอทั้งสองฝ่าย”“นี่พี่กำลังพูดถึงประสบการณ์ของพี่รึเปล่า”“ก็คงใช่มั้ง!”“งั้นก็ขอบคุณที่กรุณาสอนให้”“เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก” อวิ๋นเฉียวทำท่าทางหยอกเย้า“ถ้าวันไหนร้องไห้ขึ้นมา ฉันจะให้ยืมไหล่ซบแล้วกัน”“ขอบคุณนะคะ แต่ฉันว่าคงไม่มีวันนั้นหรอก”อวี่ซียืนมองออกไปนอกหนาต่างบายใหญ่ ตรงมุมนี้สามารถมองเห็นฉากของห้องรับแขกได้ทั้งหมด แต่เธอไม่พบอวี่เจ๋ออยู่ในนั้น“แปลกจัง?” เธอพึมพำกับตัวเอง“หาพี่ชายอยู่เหรอ”อวี่ซีตกใจ หันม
