าจ้องอวิ๋นเฉียวแวบหนึ่ง แล้วเอามือตบอกตัวเองโดยอัตโนมัติ “ตกใจแทบตาย!”“ขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันก็อยู่ข้างหลังเธอตลอดไม่ใช่รึไง”เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเขา จึงหมุนตัวเตรียมที่จะเดินจากไป ทว่าเขาเหมือนจะตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้จะตามติดเธอ โดยรักษาระยะห่างจากเธอประมาณสิบนิ้ว“พี่ตามฉันมาทำไมเนี่ย?”“ถ้าเธออยากหาพี่ชายเธอ ก็ต้องให้ฉันนำทางไป ไม่อย่างนั้นเธอหลงทางแน่”อวิ๋นเฉียวไม่ได้กำลังคุยโม้ มันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ โดยเฉพาะคนที่จำทางไม่เก่งอย่างอวี่ซี มันเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นแน่“พี่รู้เหรอว่าพี่ชายฉันอยู่ที่ไหน”“ที่บ้านเรามีอยู่ที่เดียวเท่านั้นแหละที่สามารถดึงดูดพี่ชายเธอได้ ห้องหนังสือไงล่ะ”อวี่เจ๋ออยู่ในห้องหนังสือนั่นจริงๆ เป็นครูสอนพิเศษให้อวิ๋นตั่วมาหลายปีขนาดนี้ สิ่งที่เขาเก็บเกี่ยวได้มากที่สุดไม่ใช่เงินเดือนจากครอบครัวอวิ๋น แต่เป็นหนังสือในห้องนี้ต่างหาก เขาอ่านไปจนเกือบครึ่งห้องแล้ว เขาคุ้นเคยกับห้องหนังสือนี้ยิ่งกว่าคนไหนในครอบครัวอวิ๋นเสียอีก
รายการหนังสือของอวิ๋นตั่วในแต่ละเดือน เขาก็เป็นคนลิสต์มันออกมาเอง อยู่ที่ชั้นวางไหน ชั้นที่เท่าไร เขาทำเครื่องหมายไว้หมดแล้วที่ไหนมีอวี่เจ๋อที่นั่นก็มีอวิ๋นตั่ว ขอแค่อวี่เจ๋อมาที่บ้านตระกูลอวิ๋น อวิ๋นตั่วจะต้องตามติดเหมือนเป็นหางของเขาตอนนี้ทั้งสองกำลังช่วยกันหยิบหนังสือเล่มหนึ่งบนชั้นวางที่อยู่ติดผนังชั้นหนังสือที่อยู่ติดผนังพวกนี
