้ สูงจนตรดเพดาน สูงกว่าทั้งสองคนรวมกันเสียอีก ใกล้กับตรงนั้นมีรางล้อเล็กๆ อยู่รางหนึ่ง มีบันไดล้อเลื่อนหนึ่งตัวทำให้สะดวกต่อการหยิบหนังสือ แต่วันนี้ไม่รู้เป็นเพราะอะไร บันไดตัวนี้มันโกรธเสียแล้ว ไม่ว่าจะทำยังไงทั้งสองก็ผลักมันออกมาไม่ได้“มีอะไรอุดอยู่ตรงรางล้อหรือเปล่านะ” อวิ๋นตั่วก้มมองรางอยู่ครู่หนึ่งแต่เธอก็ดูไม่ออกว่ามันเกิดจากอะไร“ลูกรอกใต้บันไดอาจจะมีปัญหา” อวี่เจ๋อคาดเดา“เหยียบบนเก้าอี้สักตัวก็ได้แล้วนี่นา” อวิ๋นเฉียวที่เพิ่งเดินเข้ามาลองเสนอความเห็นอวิ๋นตั่วขนเก้าอี้ออกมาเพื่อให้อวี่เจ๋อเหยียบขึ้นไป แต่ระยะห่างก็ยังคงมากอยู่ดีนี่เป็นครั้งแรกที่อวี่ซีเข้ามาในห้องหนังสือนี้ แล้วเธอก็ต้องตื่นตะลึงอีกครั้งเธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมคนที่บ้านมีหนังสืออยู่มากมายอย่างอวิ๋นตั่วถึงเรียนไม่เก่ง“เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันยืนอยู่บนเก้าอี้ แล้วอุ้มอวิ๋นตั่ว แบบนั้นก็น่าจะถึงแล้วนะ” อวิ๋นเฉียวแสดงความเห็นอีกครั้ง“แต่แบบนี้อันตรายมากนะคะ” อวิ๋นตั่วไม่ยอมทำตาม“อวี่เจ๋อกับอวี่ซีคอยจับเท้าฉันไว้ข้างล่างแล้วกัน”“ไม่ได้นะ หนูไม่อยากให้พี่แบกหรอก คนอย่างพี่น่ะ ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมา ก็เป็นห่วงแต่ตัวเอง หนูจะให้พี่อวี่เจ๋อแบกหนูขึ้นไป”“เจ้าเด็กอกตัญํู ตกลงว่าใครเป็นพี่ชายเธอกันแน่ห๊ะ?” อวิ๋นเฉียวบ่นน้องสาวของตัวเองทันทีอวี่ซีที่อยู่ด้านข้างก็พลันหัวเราะขึ้นมา เธอกับอวิ๋นเฉียวก็เหมือนกับตกที่นั่งเดียวกัน ล
