ตั้งแต่รู้จักอวิ๋นตั่วมาหกปี นี่เป็นครั้งแรกที่อวี่ซีได้เข้าไปที่บ้านตระกูลอวิ๋นเดิมทีเธอคิดว่าเป็นเพียงเป็นคฤหาสน์ที่มีสนามหญ้ากับสระว่ายนํ้า แต่พอเดินผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้าไปถึงได้รู้ว่าจินตนาการของตัวเองนั้นคับแคบเกินไปยิ่งเปรียบเทียบก็ยิ่งน่าปวดหัว สมาชิกครอบครัวมีสี่คนเหมือนกัน ขณะที่ครอบครัวพวกเขาเบียดเสียดกันอยู่ในรังหนูแคบๆ ไม่กี่สิบตารางเมตร ต้องพบเจออุปสรรคมากมายไม่เว้นแต่ล่ะวัน แต่อวิ๋นตั่วกลับมีสนามเทนนิส สระว่ายนํ้า ห้องสมุด ฟิตเนสและสวนดอกไม้เป็นของตัวเอง“ถ้าไปเกิดใหม่ได้อีกครั้งคงต้องเลือกครอบครัวดีๆ แล้วล่ะ! ” เธอแอบพึมพำอยู่ในใจ ในขณะที่ถูกอวี่เจ๋อจูงมือ ทีแรกเธอก็เดินอย่างองอาจผึ่งผายแต่ตอนนี้เริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาเสียแล้วว่าชุดเดรสบ้านๆ ที่สวมอยู่บนตัวของเธอจะดูกระจอกงอกง่อยเกินไปหรือเปล่า“ตอนพี่มาที่นี่ครั้งแรกรู้สึกยังไงเหรอ” อวี่ซีเอ่ยถามพี่ชาย“ตื่นเต้นมาก ไม่ต่างกับความรู้สึกของเธอตอนนี้หรอก”เมื่ออวี่เจ๋อพูดแบบนี้ อวี่ซีก็ปล่อยวางลงเยอะ ขนาดพี่ชายที่สมถะสุขุมมาตลอดยังสะทกสะท้านได้ ความคิดที่อยากตายของเธอ ก็เป็นสิ่งที่พอจะเข้าใจได้อยู่หรอกสองพี่น้องบ้านอวิ๋นออกมาต้อนรับ และพาอวี่ซีกับอวี่เจ๋อไปหาพ่อกับแม่จากนั้นทุกคนก็ทักทายกันอวิ๋นอี้ฟานเป็นกันเองมาก เขาพูดด้วยท่าทางยิ้มแย้ม “ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองได้เลยนะ ไม่ต้องประหม่า”ถึงแม้จะพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่
