จะไม่ให้ประหม่าก็คงยาก ไม่นานนักอวี่ซีก็พบว่า การร่วมสนทนากับพวกคุณนายเหล่านั้น เป็นสิ่งที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย คำพูดที่ออกมาจากปากพวกเธอ ล้วนเป็นสิ่งที่อวี่ซีไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเรื่องชุดลูกไม้คริสเตียนดิออร์จากปารีส เรื่องใครจะเป็นผู้ชนะประมูลการกุศลสิ่งเหล่านี้ล้วนแต่ห่างไกลจากชีวิตของเธอนัก ขนาดเพื่อนนักเรียนของอวิ๋นตั่วแต่ละคน พอเห็นเธอเข้าก็โพล่งถามออกมาว่าพี่สาวเรียนที่มหาลัยไหนคะ*?* พออวี่ซีบอกชื่อมหาลัยไป ก็ต่างพากันทำท่าตกใจ ถามว่าพี่สาวไม่เคยไปต่างประเทศเหรอ คำถามนั้นทำให้เธอเจ็บปวดมาก แล้วทำไมเธอจะต้องไปต่างประเทศด้วยเล่า“พี่เป็นญาติฝ่ายไหนของอวิ๋นตั่วเหรอคะ” มีคนเอ่ยถามเธอขึ้นมาอวี่ซีอํ้าๆ อึ้งๆ ก่อนที่จะตอบกลับไปด้วยท่าทางจริงจังว่าเธอกับบ้านของอวิ๋นตั่วไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน เธอแค่อาศัยบารมีพี่ชายมาที่นี่ และพี่ชายของเธอ ก็เป็นเพียงครูสอนพิเศษคนหนึ่งของบ้านตระกูลอวิ๋นเท่านั้น“พี่สาวคนนี้เขาเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของพี่เอง ปีนั้นที่เธอเรียนอยู่ เธอเป็นสุดยอดของชั้นเรียนเราเลยนะ สุดยอดทางด้านการเรียนอย่างไรล่ะ มหาลัยจากต่างประเทศหลายแห่งตั้งใจจะรับเธอเข้าเรียน แต่เจ้าตัวดันเลือกเรียนอยู่ในประเทศซะงั้น” อวิ๋นเฉียวเดินเข้ามาช่วยกู้หน้าให้คำพูดเหล่านี้ใช่ว่าจะโกหกไปเสียทั้งหมด แม้คะแนนของอวี่ซีจะไม่ได้ดีจนเหลือเชื่อเหมือนกับอวี่เจ๋อ แต่เธอก็เป็นนักเรียนที่ดีเยี่ยมคนหนึ่ง ตอ
