ยจะซื้อจักรยานสักคัน ขี่ไปโรงเรียนเองเหมือนพี่อวี่เจ๋อ”“แม่เธอไม่ยอมหรอก”“ทำไมล่ะ”“ก็เธอเป็นเจ้าหญิง เธอเคยเห็นเจ้าหญิงขี่จักรยานไปโรงเรียนเองเหรอ”อวิ๋นตั่วหัวเราะ “เธอก็เป็นเจ้าหญิง เราทุกคนก็เป็นเจ้าหญิงในใจของพ่อกับแม่ทั้งนั้นแหละ”สือเหยียนหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอวิ๋นตั่วพูดได้ดี คำที่พูดออกมานั้น ทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ“ใช่ เราทุกคนต่างก็เป็นเจ้าหญิง”ทั้งสองจูงมือกัน เดินเข้าห้องเรียน ทำเอาครูประจำชั้นถึงกับงุนงง เด็กสองคนนี้ดีกันแล้วหรือ? งั้นไม่ใช่เท่ากับตัวเองเป็นตัวร้ายหรอกหรือไง“สวัสดีค่ะคุณครู!” เด็กทั้งสองทักทายคุณครูพร้อมกันคุณครูยกมือขึ้นขยับแว่น ยกยิ้มบางๆ “พวกเธอดีกันแล้วเหรอ”“จริงๆ ก็ไม่มีเรื่องอะไรนี่คะ” สือเหยียนว่าคุณครูจึงใช้โอกาสนี้ในการสอนเด็กๆ ในชั้นเรียนไปในตัวด้วย คุณครูบอกว่าต้องเป็นเหมือนสือเหยียน รู้จักอดทน รู้จักยอมถอย ต้องใจกว้าง ไม่เก็บเรื่องมาคิดเล็กคิดน้อยอวิ๋นตั่วคิดว่าสือเหยียนพูดถูก เธอจึงยืนอยู่ข้างๆ และปรบมือให้สือเหยียน
————————————————–
