พอออกมาจากห้องพักครู อวิ๋นเฉียวก็เริ่มสอนอวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อทันที
“คนหนึ่งก็เด็กเกิน ไม่มีประสบการณ์ อีกคนก็ไม่เคยต้องโดนอบรมแบบนี้ ไม่เคยก่อเรื่องมาก่อน เพราะงั้นคราวนี้ฉันจะให้ยอมให้อภัยไปก่อน ต่อไปจำไว้เลยนะ ถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้อีก ผิดถูกไม่สำคัญ แต่การตบตาครูให้ได้ต่างหากถึงเป็นเรื่องสำคัญ ไหนลองบอกมาสิระหว่างคนที่สอบได้ 27คะแนนกับ 100 คะแนน ครูจะเอนเอียงไปทางใครมากกว่า? ในสถานการณ์แบบนี้ มีแต่ต้องยอมรับผิดเท่านั้นถึงจะเป็นวิธีที่ถูกต้อง ครูคืออะไร? ครูก็คือคนที่ชอบสั่งสอนผู้อื่น พวกเขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองผิด โดยเฉพาะต่อหน้านักเรียน แล้วนี่ยังจะมาถามหาเหตุผลอะไรกันอีก ทำแบบนั้นยิ่งทำให้เธอพูดไม่จบไม่สิ้นมากกว่าเดิมอีก คำพูดของคนมีประสบการณ์น่ะต้องหัดฟังไว้บ้างฉันสะสมประสบการณ์มาหลายปีเลยนะ!”“แบบนี้ไม่ยุติธรรมกับอวิ๋นตั่ว!” เป็นอวี่เจ๋อที่รู้สึกเคืองใจแทนอวิ๋นตั่ว“ช่างเถอะๆ ถือว่าพวกเราใจกว้าง ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเด็กผู้หญิงอย่างสือเหยียนก็แล้วกัน” อวิ๋นเฉียวยกมือลูบหัวน้องสาว “ดูสภาพเธอตอนนี้สิ ไม่เหมือนลูกคุณหนูเลยสักนิด คงต้องหาที่เปลี่ยนเสื้อผ้า มัดผมใหม่เสียก่อน หากกลับบ้านไปสภาพนี้ความแตกแน่ๆ”“ไปบ้านฉันก่อนแล้วกัน” อวี่เจ๋อว่าทั้งสามตรงไปยังบ้านของอวี่เจ๋อ เปลี่ยนเสื้อผ้ากันจนเรียบร้อย
โดยอวิ๋นตั่วใส่ชุดเดรสของอวี่ซี แต่เพราะว่าขนาดใหญ่เกินไป เมื่อใส่ออกมาแล้วจึงดูเหมือนช
