ุดนอนไม่มีผิดอวี่ซีอาสามัดผมเปียให้ แถมยังไม่รู้เอาเข็มขัดจากที่ไหนมาช่วยใส่ให้อวิ๋นตั่ว จัดชุดเพิ่มอีกนิดหน่อยก็ไม่ดูโคร่งจนเกินไปแล้ว“ไม่เลวนี่ อวี่ซี แบบนี้อนาคตเป็นนักออกแบบได้เลยนะ” อวิ๋นเฉียวชม“จริงเหรอ” ตาของอวี่ซีเป็นประกาย หัวเราะออกมาอย่างอายๆ “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ในอนาคต อยากเป็นดีไซน์เนอร์ ไปงานปารีสแฟชั่นวีค!”“เยี่ยม มีความทะเยอทะยานดีมาก!” อวิ๋นเฉียวรู้สึกชื่นชมกับปณิธานอันยิ่งใหญ่ของอวี่ซีจากใจจริง ไม่เหมือนกับเขา ที่จนวันนี้แล้วยังไม่มีการวางแผนอะไรเลยทั้งนั้นใช้ชีวิตผ่านไปวันๆ อย่างมีอิสระ คือคติของคุณชายแห่งบ้านตระกูลอวิ๋นจริงๆ การได้ทุกอย่างมาง่ายๆ ก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่นัก เพราะมันไม่มีอะไรแปลกใหม่เลยนะสิ“ความทะเยอทะยานอะไรล่ะ แค่ฝันกลางวันเท่านั้นล่ะ! ” ฟางผิงถือเสื้อผ้าที่เธอเอาไปรีดมาให้อวิ๋นตั่วเปลี่ยน“แม่ดูถูกหนูเหรอ” อวี่ซีประท้วงคนเป็นแม่“แม่ไม่ได้ดูถูกลูก แต่สถานะทางครอบครัวของเรา ไม่เหมาะจะเรียนอะไรที่ใช้เงินแบบนั้น ตั้งใจเรียนให้ดี สอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ แล้วก็หางานดีๆ ทำ แบบนั้นถึงจะถูก”“งานดีๆ หมายความว่ายังไงคะ” อวิ๋นตั่วถามอวิ๋นเฉียวนิ่งคิด ก่อนที่จะตอบว่า “น่าจะเป็นงานที่เข้างานตอนเช้า เลิกงานตอนเย็น ต้องตอกบัตรก่อนเข้างานทุกวัน แล้วก็ได้เงินเดือน”“โตขึ้นแล้วหนูไม่อยากทำงานแบบนั้น”ฟางผิงหัวเราะ “เมื่อหนูโตแล้ว หนูไม่ต้องทำงานก็ได้”“ทำไมล่
