หลินเพียวเพียวที่ยืนอยู่ด้านหลังของอวี่เจ๋อรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่กับภาพของทั้งสี่คนตรงหน้า “อวี่เจ๋อ ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ”“เธอนี่ถามเหมือนแม่ของอวี่เจ๋อชะมัด” อวิ๋นเฉียวเฉียวพูดขึ้นแทนอวี่เจ๋อ “แม่ของเขายังไม่เห็นว่าอะไรเลย เธอมายุ่งวุ่นวายกับเขาแบบนี้ มันดูไม่ค่อยดีไปสักหน่อยหรือเปล่า”หลินเพียวเพียวไม่รู้จะแก้ตัวยังไงคำพูดนั้นเธอเองก็รู้ว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมนักแต่เธอเพียงแค่อยากสาดนํ้าเย็นทำลายความสนุกสนานตรงหน้าบ้างก็เท่านั้น ไม่ทันได้คิดว่ามันยังมีวิธีอื่นอีก จนตอนนี้นํ้าที่สาดออกไป กลับกระเด็นมาโดนตัวของเธอเองแทน“ฉันก็แค่ถาม” หลินเพียวเพียวพยายามอธิบาย แต่กลับไม่มีใครฟังตอนนี้เธอกำลังรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวตลก “ฉันกลับก่อนนะ”การแข่งขันระหว่างอวี่เจ๋อกับอวิ๋นตั่วเป็นไปด้วยความคึกคัก อีกสองคนที่อยู่ข้างๆ เองก็ชมด้วยความสนุกสนาน ไม่มีใครที่ให้ความสนใจกับหลินเพียวเพียวเลยสักนิด จนกระทั่งฟางผิงวิ่งออกมาจากห้องครัว เธอจึงเอ่ยขึ้น “เพียวเพียวจะกลับแล้วเหรอจ๊ะ มีเวลาก็มาเล่นใหม่นะ”“หนูกลับก่อนนะคะคุณน้า”ฟางผิงสังเกตเห็นสีหน้าของหลินเพียวเพียวที่ดูไม่ค่อยดีนัก เมื่อเธอเดินไปออกไปไกลแล้วจึงเอ่ยถามทั้งสี่ที่อยู่ในบ้าน “เพียวเพียวเป็นอะไรน่ะ พวกลูกทะเลาะกันเหรอ ทำไมสีหน้าเธอถึงเป็นแบบนั้นล่ะ”ทั้งสี่เงยหน้าขึ้นมองด้วยท่าทางไม่เข้าใจ“เอาล่ะๆ พวกเธอกลับบ้านได้แล้ว”อ
